Η ώρα της μάχης είναι ΤΩΡΑ

Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Για «τελευταία παράσταση», ατάλαντο τροϊκανό θίασο, για «τριανδρία» και «αιχμάλωτους» μιντιάρχες που παζαρεύουν μόνο τη διάσωσή τους μιλούσαν το χθεσινό πρωτοσέλιδο και το κύριο θέμα του χθεσινού «Ποντικιού».
Ούτε οι δηλώσεις Βενιζέλου και Κουβέλη, λίγο πριν από το τυπογραφείο, μας άλλαξαν γνώμη. Και σωστά.
Άλλωστε συντόμως, εν μέσω απεργίας, μαθαίναμε ότι η χρυσή τομή μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας βρέθηκε – σιγά που δεν θα βρισκόταν. Ακόμη και ο «επαναστάτης χωρίς αιτία» υπουργός Εργασίας Ι. Βρούτσης βγήκε να μας πει ότι πλέον δεν υπάρχει... εμπλοκή – κι ας είχε ο ίδιος σηκώσει τον κόσμο στο ποδάρι για να πείσει τους ελάχιστους αφελείς ότι ανθίσταται.
Άλλωστε ο Κουβέλης είπε ότι δεν θα ψηφίσει τα συγκεκριμένα εργασιακά μέτρα της τρόικας – όχι ότι δεν θα ψηφίσει γενικώς όλο το υπόλοιπο και αρκούντως φονικό πακέτο.
Ο Βενιζέλος, πιο «καλό παιδί» αυτός, δήλωσε απλώς την αγανάκτησή του που αυτά τα παλιόπαιδα

Ο λογαριασμός της επιμήκυνσης. Του Σταύρου Χριστακόπουλο

Από την εποχή που άρχισαν να μας μιλούν για μέτρα 11,5 δισ. ευρώ τη διετία 2013-14, προειδοποιούσαμε ότι θα φτάσουν τα 18 δισ. σε δύο δόσεις και τα 22 σε τρεις.
Η καθυστέρηση συμφωνίας με την τρόικα απλώς ενοποιεί τα δύο στάδια σε ένα πακέτο και η εικόνα... «διαπραγμάτευσης» καταρρέει εκ νέου.
Προφανώς, εκτός από τα φληναφήματα περί διαπραγμάτευσης, ούτε για σκλήρυνση της τρόικας μπορούμε εύκολα να μιλάμε: αφενός ποτέ δεν ήταν ήπιες οι απαιτήσεις της, αφετέρου όλα όσα απαιτεί περιγράφονται στο μνημόνιο. Πόθεν λοιπόν η έκπληξη για τη στάση των τροϊκανών, τους οποίους η ίδια η Μέρκελ κατέστησε, στην επίσκεψή της στην Αθήνα, ως μόνους συνομιλητές της τρικομματικής κυβέρνησης;
Η ελληνική κυβέρνηση ίσως έλπιζε ότι το πρώτο πακέτο των 11,5 δισ., που στην πορεία έγιναν 13,5, θα αρκούσε για να εγκριθεί η δόση για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών. Όμως η πραγματικότητα

Τους άφησε τα αποφάγια. Toυ Σταύρου Χριστακόπουλου

Έφερε «λεφτά», υποσχέθηκε «ανάπτυξη», έδωσε «πολιτική στήριξη», άνοιξε παράθυρο «ελπίδας» για τη χώρα. Ύστερα η Μέρκελ έφυγε.
Και έμεινε να αιωρείται η χρυσόσκονη των φαντασιώσεων με τις οποίες το κυβερνητικό επιτελείο «φουμάρισε» ρεπόρτερ και τηλεπαρουσιαστές για να μας πουν όλα τα παραπάνω στα κανάλια.
Όσο για τον Σαμαρά, ωραίοι οι ρομαντικοί περίπατοι στους κήπους, αλλά, με τη λήξη της επίσκεψης, έμεινε πιο συνοφρυωμένος από όσο πριν. Δεν περίμενε πολλά. Έμεινε όμως εντελώς στον αέρα...
Η καγκελάριος της ευρωζώνης δεν του χάρισε σχεδόν τίποτε από ό,τι θα περίμενε. Αντιθέτως του επεφύλαξε μια ακόμη ψυχρολουσία. Ούτε καν σεβάστηκε το ότι ο δικός μας, παρενθετικά σε κάθε σχεδόν φράση του, επαναλάμβανε με σχεδόν θρησκευτική προσήλωση και σεβασμό: «Όπως είπε η κυρία Μέρκελ». Σηματοδοτώντας έτσι τον δικό του ρόλο έναντι της καγκελαρίου του. Και διαψεύδοντας όσους έλπιζαν κρυφά ότι θα μπορούσε, έστω ευγενώς, να διεκδικήσει κάτι για τη χώρα του.
Η Άνγκελα λοιπόν ήταν δημοσίως κάτι περισσότερο από σαφής:

Παρηγοριά στον άρρωστο

Σταύρος Χριστακόπουλος
«Για την Ισπανία και την Ελλάδα συμφωνήσαμε ότι οι αποφάσεις θα πρέπει να ληφθούν μέσα στις επόμενες εβδομάδες» δήλωσε χθες ο Φρανσουά Ολάντ ύστερα από συνάντησή του στο Παρίσι με τον Φινλανδό πρωθυπουργό Γιούρκι Κατάινεν. Προφανώς η ατάκα αυτή του προέδρου της Γαλλίας από μόνη της δεν σημαίνει και πολλά. Αποτελεί εξ άλλου μια χρονική αναφορά χωρίς ιδιαίτερο προσδιορισμό. Μιλάει ωστόσο για «αποφάσεις» και πακετάρει την Ελλάδα με την Ισπανία. Αυτό αποτελεί ένα είδος πίεσης προς τη Γερμανία.
Δεν έχουμε έως τώρα δείγματα σαφούς αποτελέσματος στις όποιες απόπειρες πίεσης των Γάλλων προς τους Γερμανούς και συνεπώς δικαιούμαστε να αμφιβάλλουμε και τώρα. Άλλωστε είναι ασαφές ακόμη και ποια θα μπορούσε να είναι η κατεύθυνση μιας απόφασης στο σκεπτικό των Γάλλων ή των Φινλανδών. Τότε γιατί ασχολούμαστε με αυτή τη δήλωση; Για πολλούς λόγους.
● Κατ’ αρχάς έρχεται ύστερα από μια πρώτη ψυχρολουσία, την οποία έχει ήδη υποστεί ο Ολάντ

Σκυλεύουν και το πτώμα. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Την πρώτη δόση μέτρων και νέων επώδυνων φόρων κατέθεσε η κυβέρνηση με το προσχέδιο του προϋπολογισμού στη Βουλή. Από τα 13,5 δισ. ευρώ κατατέθηκαν ήδη 7,8, από τα οποία τα 7,3 είναι περικοπές δαπανών. Αποτέλεσμα; 5,5 δισ. μείωση του ΑΕΠ και 2,3 δισ. απώλεια εσόδων μόνο από το μισό πακέτο – οι αριθμοί αυτοί θα διπλασιαστούν με... το άλλο μισό. Και νέα μείωση των δημοσίων επενδύσεων. Πολλές οι απειλητικές εκκρεμότητες και στη φορολογία. Έχει και χειρότερα; Πολλά ακόμη.
Παράδειγμα η πρόβλεψη για ανεργία στο 24,7%, μείωση της απασχόλησης επιπλέον 3% και ύφεση 3,8% το 2013. Σε αυτό το τελευταίο πειράζει που πιστεύουμε τη Citi, η οποία προβλέπει ύφεση 10,7%; Συνήθως – και αποδεδειγμένα – οι άνθρωποι του χρήματος μετράνε καλύτερα από τους επαγγελματίες της πολιτικής παραπλάνησης.
Τα υπόλοιπα μέτρα έπονται, ενώ η πίεση της τρόικας για περισσότερα εισπρακτικού χαρακτήρα θα συνεχιστεί όσο και η διαπραγμάτευση για τα εναπομείναντα 2 δισ. ευρώ – τουλάχιστον... – που

Καιρός για νέα αρχή

Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Πρόωρες εκλογές στην Καταλωνία εν είδει δημοψηφίσματος για ανεξαρτησία (!), ενώ η Ισπανία να έχει κατασκηνώσει στο κατώφλι του μηχανισμού «στήριξης». Πολυπληθείς διαδηλώσεις στη Μαδρίτη και άλλες ισπανικές πόλεις, ενώ Ανδαλουσία και Βαλένθια ζητούν στήριξη από την κεντρική κυβέρνηση. Το «καμάρι» της τρόικας, η Πορτογαλία, αποτυγχάνει σε όλα τα επίπεδα και αναλυτές υποστηρίζουν ότι βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα και την Ιρλανδία. Και στην Ελλάδα γενική απεργία χθες, παραμονή της οριστικοποίησης των μέτρων.
Μια χαρά (και δυο τρομάρες) λοιπόν εξελίσσεται η επιχείρηση «διάσωσης του ευρώ»: μια τρύπια σαμπρέλα που χάνει αέρα από παντού. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου αναμένεται από ώρα σε ώρα να πέσει βαρύς – και επισήμως – ο πέλεκυς των μέτρων, η τραγωδία της ύφεσης και των δραματικών

Οι κιμπάρηδες και οι χυδαίοι. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Μπορεί το κλίμα στην Ευρώπη να το «άλλαξε» με τις προσωπικές του παρεμβάσεις ο πρωθυπουργός, μπορεί η ευαίσθητη καρδιά της καγκελαρίου μας να συνεχίζει να «ματώνει» για τα βάσανά μας και σε λίγο να χρειάζεται μετάγγιση για να τη σώσουμε, μπορεί ακόμη και η σκληρή Λαγκάρντ να μας βλέπει με «συμπάθεια», αλλά, διάολε, κάτι φαίνεται να πηγαίνει στραβά. Σαν όλα αυτά να αποτελούν ένα είδος εικονικής πραγματικότητας, μέσα στην οποία ζουν μόνο η κυβέρνηση και τα δελτία ειδήσεων.
Για την ακρίβεια μόνο ως εικονική πραγματικότητα μπορεί κάποιος να εκλάβει τη βεβαιότητα της κυβέρνησης και κάποιων εκ των φερεφώνων της ότι η υλοποίηση του πακέτου των 12-15 δισ. ευρώ συνεπάγεται αυτομάτως την... επιμήκυνση της περιόδου δημοσιονομικής προσαρμογής.
Ίσως τελικά η κυβέρνηση να τη λάβει, αλλά κανείς έως τώρα δεν της την έχει υποσχεθεί εκτός από τον... Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος την προεξοφλεί για να μειώσει τον υποτιθέμενο... «θρίαμβο» του Σαμαρά αν οι δανειστές την εγκρίνουν.
Από την άλλη πλευρά μόνο ως εικονική πραγματικότητα – ή, ακριβέστερα, ως μαγική εικόνα – μπορεί να εκληφθεί ο ισχυρισμός ότι η επιμήκυνση συνιστά ευλογία για την Ελλάδα. Η παράταση και

Ο κρυφός εραστής, η παπαδιά κι ο διάβολος

Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Η πιο διάσημη υπόθεση δολοφονίας στην Ευρώπη είναι ελληνική. Οι αποκαλύψεις στο σίριαλ που έχει αναστατώσει τα ΜΜΕ και την κοινή γνώμη όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο περίγυρό μας, με διαστάσεις που ξεπερνούν μια συνηθισμένη υπόθεση φόνου, εδώ και λίγα εικοσιτετράωρα έχουν προσλάβει χαρακτήρα χιονοστιβάδας.
Αλλεπάλληλα νέα επεισόδια εκτυλίσσονται με ιλιγγιώδη ρυθμό, αλλά, όπως πάντα, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.
Την περασμένη εβδομάδα μάθαμε, για παράδειγμα, σχεδόν ότι... «σώθηκε το ευρώ» επειδή ο κεντρικός τραπεζίτης της Ευρώπης Μάριο Ντράγκι αποφάσισε να αγοράζει απεριόριστα ομόλογα (τριετούς ωρίμανσης) χωρών χτυπημένων από την κρίση δανεισμού. Μάθαμε ακόμη ότι η κίνησή του αυτή έγινε σε πείσμα της αδιάλλακτης Γερμανίας, παρότι και η Άνγκελα Μέρκελ τελικά συγκατένευσε – πιθανώς αδύναμη να αντισταθεί στην ορμή του Λατίνου εραστή της σωτηρίας του ευρώ.
Στην Ελλάδα μάλιστα – της οποίας η τρικομματική κυβέρνηση ψάχνει αγωνιωδώς τη σύνθεση των

Ποιος είναι ο αντίπαλος του πρωθυπουργού; Του Σταύρου Χριστακόπουλου. ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σε εθνική ενότητα, ομοψυχία και άλλα εύηχα καλεί ο πρωθυπουργός προκειμένου «μαζί, ενωμένοι σαν γροθιά» να... «νικήσουμε». Ποιοι, αλήθεια, να ενωθούμε; Για να νικήσουμε ποιον;  
Ποιος είναι ο αντίπαλος της ελληνικής κυβέρνησης; Η τρόικα δεν φαίνεται να είναι, αφού οι εντολές της εκτελούνται χωρίς πολλές αντιρρήσεις. Οι τοκογλύφοι επίσης δεν είναι, αφού η τρόικά τους ασκεί την πραγματική πολιτική εξουσία. Οι άτεγκτοι Γερμανοί επίσης, αφού έχουν πάντα τον τελευταίο λόγο. Ποιος είναι λοιπόν ο αντίπαλος;
Μέχρι τώρα, ο αντίπαλος δεν φαίνεται να είναι άλλος από τον ελληνικό λαό. Ο οποίος καλείται να στερηθεί ακόμη και τα στοιχειώδη αναγκαία προς το ζην προκειμένου να πληρωθούν εγκαίρως οι δανειστές. Ο οποίος καλείται να απολέσει κάθε είδους δικαίωμα και προοπτική για πολλά χρόνια. Ο οποίος απειλείται ευθέως από μια κατάρρευση με εθνική διάσταση, υπό το βάρος χρεών που είναι αδύνατον να εξυπηρετηθούν καθ’ οιονδήποτε τρόπο – ακόμη και αν κάνει όλες τις βαρύτατες θυσίες που του ζητούνται.
Ποια, αλήθεια, θα είναι η εικόνα του μέσου Έλληνα τα επόμενα χρόνια, έτσι όπως οι δανειστές την

Η ώρα της κατάσχεσης. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Πριν από πολλούς μήνες γράφαμε ότι σύντομα, εκτός από τη δημόσια περιουσία, θα βγει στο σφυρί και η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων πολιτών στον βωμό των απαιτήσεων της διεθνούς τοκογλυφίας. Ε, τώρα φαίνεται πως έφτασε η στιγμή της… γενικής κατάσχεσης. Όλη η ιδιοκτησία του Δημοσίου χαρίζεται στους ενδιαφερόμενους ακόμη και τζάμπα. Και μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας απαιτείται να κατασχεθεί από τις τράπεζες ακόμη και για λίγες χιλιάδες ευρώ.
Στην περίπτωση της δημόσιας περιουσίας προφανώς δεν υφίσταται ούτε καν ιδέα δημοσιονομικού οφέλους, αφού ακόμη και τέως αρμόδιοι για το ξεπούλημά της παραδέχθηκαν εσχάτως ότι η προσδοκία εσόδων είναι πενιχρή, εξ αιτίας της καταρράκωσης της χρηματιστηριακής

Οικονομικός και πολιτικός θάνατος. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η απόφαση Σαμαρά – εάν δεν ανακληθεί – να μην μιλήσει, κατά την επίσκεψή του στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο, ούτε στους παραγωγικούς φορείς ούτε στους δημοσιογράφους δεν είναι ούτε σωστή ούτε λάθος.
Είναι απλώς η πιο κραυγαλέα απόδειξη αυτού που επί χρόνια πλέον ισχυριζόμαστε: στο βάθος των μνημονίων δεν υπάρχει ούτε καν επίφαση ανάπτυξης. Διότι αυτό σηματοδοτούσε παραδοσιακά η επίσκεψη των πρωθυπουργών στη ΔΕΘ: τις – υπαρκτές ή προσχηματικές – προοπτικές ανάπτυξης.
Μπορεί τα μέσα ενημέρωσης να ανακάτευαν πάντοτε την πολιτική σούπα, αλλά το περιεχόμενο και η σημασία της παρουσίας όλων των πολιτικών ηγεσιών στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης, ήταν η παρουσίαση οικονομικών προτάσεων στους παραγωγικούς φορείς αλλά και στο σύνολο του ελληνικού λαού.
Τα τελευταία χρόνια αυτή η σηματοδότηση έχανε ραγδαία σε σημασία εξ αιτίας της κρίσης, αλλά και

Σύννεφα στον Eλληνικό ορίζοντα. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η πρόθεση της Shell να αποσύρει κεφάλαιά της από την ευρωζώνη με κατεύθυνση αμερικανικές τράπεζες, προκειμένου να τα προστατεύσει από τον ευρωπαϊκό πιστωτικό κίνδυνο, είναι ένα ηχηρό καμπανάκι εν όψει του φθινοπώρου. Η κλιμάκωση της κρίσης του ευρώ εκείνη την εποχή, την οποία πολλοί πλέον θεωρούν βέβαιη, προκαλεί φόβο πριν ακόμη εκδηλωθεί και τέτοιες κινήσεις οικονομικών κολοσσών μπορούν να μεταβάλουν την πρόβλεψη σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Σύμφωνα με την ανακοίνωσή της η κορυφαία πετρελαϊκή εταιρεία «αναγκάζεται να κρατήσει κάποια από τα κεφάλαιά της στην Ευρώπη προκειμένου να χρηματοδοτήσει τις δραστηριότητές της, ωστόσο θα αποσύρει και θα διατηρήσει το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων της εκτός ευρωζώνης για να αποφύγει τους κινδύνους».
Ωστόσο τα ποσά που αναμένεται να κατατεθούν κυρίως σε αμερικανικές τράπεζες, μη εκτεθειμένες στο ευρωσύστημα, ώστε να διασφαλιστεί πως δεν θα πληγούν από μια κλιμάκωση της κρίσης,

Σύγκρουση και εθνική αξιοπρέπεια. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Εάν κάποιος επιχειρούσε, πριν από λίγο μόλις καιρό, να μιλήσει για όριο στις θυσίες για το ευρώ, αυτομάτως χρεωνόταν στο «Κόμμα της Δραχμής». Όποιος έλεγε ότι το ευρώ δεν έχει νόημα σε μια νεκρή οικονομία και χώρα, όποιος έθετε ζήτημα αντίστασης στη δολοφονία του ελληνικού λαού, εθνικής αξιοπρέπειας και επιβίωσης ήταν υπονομευτής της «εθνικής προσπάθειας». Αυτά περίπου εκστόμιζαν – και συνεχίζουν ακάθεκτοι – οι δογματικοί, οι μύωπες και οι ανόητοι του δημόσιου βίου μας.
Κατά κανόνα η επίκληση της εθνικής αξιοπρέπειας – κι αυτό πολλοί το έχουμε ζήσει επί μακρόν – αντιμετωπιζόταν με τη βλακώδη και ανάξια απάντησης «κατηγορία» ότι «θέλετε να γίνετε Αλβανία του Χότζα, Βόρεια Κορέα» και άλλα ευτελή. Όμως, όπως πάντα αποδεικνύεται σε βάθος χρόνου, «έχει ο καιρός γυρίσματα».
Το τελευταίο διάστημα οι δογματικοί, οι μύωπες και οι ανόητοι μένουν όλο και περισσότερο... μόνοι, να πλέουν αβοήθητοι στο πέλαγος της ασυναρτησίας, της βλακείας και της ασχετοσύνης τους. Αντιθέτως όλο και πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν να μπει ένα τέλος στη βαρβαρότητα.
Αν όμως αυτές οι φωνές προέρχονται από τους ρημαγμένους, από τους σφαγιαζόμενους στον βωμό

Ποιος είπε ότι η Λαγκάρντ δεν έχει χιούμορ; Του Σ. Χριστακόπουλου

«Είμαι βεβαία πως η ελληνική κυβέρνηση θα έχει λαμπρά αριθμητικά στοιχεία να μας παρουσιάσει. Ανυπομονώ να δω τι έχει πράξει τους τελευταίους μήνες για να προσαρμοστεί στο πρόγραμμα». Ποιος είπε ότι η Λαγκάρντ δεν έχει χιούμορ; Αν δεν είχε, μάλλον δεν θα έδινε αυτή την απάντηση στο ερώτημα του τηλεοπτικού δικτύου CNBC για το τι ακριβώς θα κάνει από αύριο η τρόικα στην Αθήνα και αν σκοπεύει να επαναδιαπραγματευτεί σημεία του «μνημονίου».
Στο... σοβαρό μέρος της απάντησής της, η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είπε: «Ουδεμία διάθεση έχω να διαπραγματευθώ και να αναδιαπραγματευτώ. Διάθεση έχουμε να βρούμε τα δεδομένα».
Να τα βρει λοιπόν και, αν δεν μπορεί, έχει την ευχέρεια να ρωτήσει το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), το οποίο, στην τριμηνιαία έκθεσή του για την ελληνική οικονομία, κάνει πρόβλεψη για πτώση του ΑΕΠ (ύφεση) κατά το εξωφρενικό ποσοστό 9,14% το τρίτο τρίμηνο

Όλοι κάτι κέρδισαν, εκτός απ' την Ελλάδα. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η κατάληξη της ευρωσυνόδου κορυφής την περασμένη εβδομάδα άφησε πίσω της μια εντύπωση που σύντομα ξεθώριασε διεθνώς: ότι ο ευρωπαϊκός Νότος κατήγαγε μια μεγάλη νίκη επειδή ο Ιταλός Μόντι (κατά κύριο λόγο) και ο Ισπανός Ραχόι (κατά δεύτερο) «έτριξαν τα δόντια» στη Μέρκελ και την ανάγκασαν να υπαναχωρήσει χρηματοδοτώντας τις ευρωτράπεζες χωρίς επιβάρυνση των κρατών. Μέχρι που σκεφτήκαμε κι εμείς να... επωφεληθούμε!
Με τη Γερμανία στο καναβάτσο άλλωστε άρχισαν να γράφονται διάφορες αστειότητες, όπως ότι ο Γιάννης Στουρνάρας θα διεκδικήσει «ίση μεταχείριση» σε περίπτωση που οι τράπεζες άλλων χωρών επανακεφαλαιοποιηθούν χωρίς επιβάρυνση του δημόσιου χρέους των χωρών αυτών. Σχεδόν προεξοφλήθηκε από αρκετούς ότι η Ελλάδα θα ελαφρυνθεί από τα 50 δισ. τραπεζικούς χρέους τα οποία είναι προγραμματισμένο μέσω του PSI να επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος μας (ποσοστό ελάφρυνσης 24% του ΑΕΠ, λέει, και ετήσια

Ευτυχώς οι Ευρωπαίοι... δεν ασχολούνται μαζί μας! Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ευτυχώς, από μια άποψη, που στη σύνοδο κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου την Πέμπτη ουδείς θα ασχοληθεί με τα θέματα της Ελλάδας, τα οποία κρίνονται... ανεπίκαιρα. Έτσι ίσως περάσει κάπως απαρατήρητο το ελληνικό μπάχαλο, το οποίο προκλήθηκε από την απίστευτη άγνοια τού ότι στις συνόδους κορυφής οι χώρες εκπροσωπούνται σε επίπεδο αρχηγών κυβερνήσεων και κρατών.
Από την άγνοια αυτή προέκυψε η ανάθεση της εκπροσώπησης της χώρας σε επίπεδο... ΥΠΕΞ (Αβραμόπουλου), μια απόφαση για την οποία, αν τα πράγματα στην ευρωζώνη δεν ήταν τόσο σοβαρά, θα γελούσε και το παρδαλό κατσίκι.
Εντάξει, το ότι η Ελλάδα ακόμη δεν έχει υπουργό Οικονομικών δεν συνιστά αντικείμενο κριτικής, αφού η υπαναχώρηση Ράπανου σχετίζεται με πρόβλημα υγείας. Όμως, ακόμη κι αυτό θα ήταν ένα ζήτημα εάν υποθέσουμε ότι πράγματι θα υπήρχε ενδεχόμενο... «επαναδιαπραγμάτευσης» του μνημονίου – ή, έστω, όρων του – σύμφωνα με τις προεκλογικές εξαγγελίες των κομμάτων της συγκυβέρνησης και την προγραμματική συμφωνία σχηματισμού της κυβέρνησης.
Κατά τα παραπάνω, από μια άποψη ευτυχώς (δυστυχώς, φυσικά, για την υγεία του ανθρώπου!) που ο Σαμαράς δεν μπορεί να παραστεί στη σύνοδο κορυφής, διότι έτσι απαλλάσσεται και η υπόλοιπη...

Κυβερνητικό πρόγραμμα... ό,τι πει η τρόικα. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Την καλύτερη αρχή, την πιο... δημιουργική και αισιόδοξη, θα κάνει η νέα συγκυβέρνηση Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, αν κρίνουμε από τα πρώτα μέτρα που θα κληθεί να εφαρμόσει. Στην πυρά λοιπόν οι πιο αδύναμοι από τους αδύναμους, αφού πλέον θα είναι έρμαια κατασχέσεων ακόμη και αυτοί που έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη προς την εφορία κάτω και από 300 ευρώ. Αυτό, μάλιστα. Είναι θανατηφόρο χτύπημα. Κατά των φτωχών, όχι κατά της φοροδιαφυγής.
Χθες λοιπόν το υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε ότι ακόμη και οφειλέτες πολύ μικρών ποσών, κάτω των 300 ευρώ, απειλούνται με κατασχέσεις μισθών, συντάξεων, ενοικίων και άλλων εισοδημάτων, ενώ εναντίον οφειλετών προστίμων του ΚΟΚ θα διατάσσονται έως και κατασχέσεις κινητών περιουσιακών στοιχείων.
Με αυτές τις «κατευθύνσεις» θα κάνει... πρεμιέρα η νέα κυβέρνηση, αφού σήμερα θα οριστικοποιηθεί η συμβιβαστική φόρμουλα ως προς τη σύνθεση και τις πιο δεσμευτικές από τις προγραμματικές

Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Το αποτέλεσμα των χθεσινών εκλογών είχε, παραδόξως, μια απίστευτη ισορροπία. Ο «συλλογικός νους» του ελληνικού λαού έκανε μια απροσδόκητα ισορροπημένη επιλογή. Εξουσιοδότησε τους διαχρονικά υπεύθυνους της κατάρρευσης με την τελευταία ευκαιρία να διαχειριστούν την κρίση με τα γνωστά μέσα.
Και από την άλλη ανέθεσε στο κόμμα που εκφράζει την κοινωνική δυναμική την πιο δύσκολη αποστολή που ανατέθηκε σε κόμμα μετά τη χούντα. Η Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχουν ως δυσκολότερο αντίπαλο τον εαυτό τους.
Παράλληλα το αποτέλεσμα βγάζει κυβέρνηση – και μάλιστα ισχυρή – και, συνεπώς, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μπλέξουμε με ηλιθιότητες τύπου «οικουμενικής».
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με μια σειρά για να δούμε τι ακριβώς συνέβη χθες στην κάλπη, πάντα

Ο αδύναμος κρίκος. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Καθώς η προεκλογική εμποροπανήγυρις τελειώνει σήμερα το βράδυ, πολύ λίγα θα μας μείνουν στη μνήμη από όσα ειπώθηκαν στη διάρκειά της. Όχι μόνο επειδή τα περισσότερα αποτελούσαν φθηνούς συστημικούς και μιντιακούς εκβιασμούς με στόχο τη φοβική ψήφο των Ελλήνων, αλλά κυρίως διότι ελάχιστα ειπώθηκαν για το μέλλον της χώρας. Ανάθεμα αν κατάλαβαν οι ταλαίπωροι κάτοικοι αυτής της χώρας τι καλούνται να αντιμετωπίσουν από την επομένη των εκλογών και ύστερα.
Όλα περιστράφηκαν γύρω από το αποτέλεσμα της κάλπης αφήνοντας ένα τεράστιο κενό σε όλα όσα αφορούν την προοπτική της Ελλάδας από τη Δευτέρα και μετά.
Ελάχιστοι τελικά πήραν μια ιδέα από την έξαρση της κρίσης στην ευρωζώνη, αφού και αυτό ακόμη υπήρξε... αντιδημοφιλές θέμα στα κυρίαρχα ΜΜΕ και στα κόμματα, τα οποία προτίμησαν να κάνουν τις δικές τους, ποικίλες προπαγανδιστικές προβολές στο... εκλογικό αποτέλεσμα.
Παρά ταύτα, δεν υπήρξε πλήρες κενό. Διατυπώθηκαν και μερικά πράγματα ουσίας. Ας τα δούμε και,

Εμείς ο Παράδεισος, εμείς και η Κόλαση. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες, επειδή δυσκολεύονται στην αποπληρωμή δανείων, επιχειρούν να πουλήσουν πλοία κοψοχρονιά σε Τούρκους επιχειρηματίες, όπως έγραψε χθες η Hurriyet επικαλούμενη έγγραφο του τουρκικού υπουργείου Ναυτιλίας. Λίγες μέρες πριν, η Άγκυρα έδινε «άδεια» σε εταιρεία της για πετρελαϊκές έρευνες νότια της Ρόδου, στην ελληνική ΑΟΖ. Ανενόχλητη, αφού η χρεοκοπημένη Ελλάδα την Κυριακή έχει εκλογές, αλλά όχι... ηγεσία. Την οποία υποτίθεται πως θα έχει από Δευτέρα. Αλλά τι είδους ηγεσία;
Στις εκλογές συνήθως ξέρουμε εκ των προτέρων τι θα βγάλει η κάλπη, αλλά το αποτέλεσμα από τη διαδικασία της ερχόμενης Κυριακής δεν είναι εύκολα προβλέψιμο – όχι σε όλη του την έκταση. Έχουμε όμως ένα «στάνταρ»: ότι η μόνη επιλογή της (πρώτης) Ν.Δ. και του (δεύτερου) ΠΑΣΟΚ θα είναι η μεταξύ τους συγκυβέρνηση. Άντε και με καμιά τσόντα «προθύμων», όπως αυτή του Καρατζαφέρη στην απερχόμενη κυβέρνηση Παπαδήμου.
Η συγκυβέρνηση αυτή θα είναι υποχρεωτική για πολλούς λόγους. Κυρίως διότι:
● Από το αθροιστικό 77,4% του 2009, στην ευκταία – κατά τους δικούς τους υπολογισμούς και στόχους – περίπτωση θα πιάσουν το 50%.
● Αν επιβεβαιωθούν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις πριν από την ανόητη απαγόρευση δημοσίευσής τους, δεν θα ξεπεράσουν το 40%.
● Κοινώς, ένα ολόκληρο... κόμμα, λίγο μικρότερο ή λίγο μεγαλύτερο από τη Ν.Δ. του 2009 (33,5%), θα έχει γίνει καπνός από το άθροισμα του «δικομματισμού».
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα δύο κόμματα εξουσίας επιζητούν το 50%: για να υπάρχει μια επίφαση πολιτικής νομιμοποίησης, η οποία, ανάλογα με το αποτέλεσμα της κάλπης, να ενισχυθεί