Χατίρια... εργολάβων

Μπορεί η κυβέρνηση Σαμαρά να διαφήμιζε την «ανάπτυ­ξη» πίσω από την εξαγγελία των δέκα βασικών προτεραιοτήτων που έβαλε προ ημερών ο Χατζηδάκης, αλλά και μόνο το ότι η πρώτη από αυτές είναι η επανεκκίνηση των έργων των οδικών αξόνων δείχνει ακριβώς περί τίνος πρό­κειται: χατίρια προς τους εργολάβους.
Και, για να μη γελιόμαστε, οι αυτο­κινητόδρομοι είναι το πρώτο κομμάτι της δημόσιας πίτας που θα προσφέρει η κυβέρνηση στα επιχειρηματικά συμ­φέροντα. Και βέβαια, μετά τους δρό­μους, τους οποίους θα συνεχίζουν να πληρώνουν πολίτες και κράτος υπό το πρόσχημα της δημιουργίας νέων θέσε­ων εργασίας, σειρά θα πάρουν και άλ­λες μεγάλες μπίζνες – υπό το πρόσχη­μα των αποκρατικοποιήσεων.
Δουλειές οι οποίες είναι απαραίτητες για να ολοκληρωθεί το ξεπούλημα που έχουν υποσχεθεί οι του Σαμαρά σε εγ­χώρια και ξένα κέντρα επιχειρηματικής δύναμης, αλλά και δουλειές που θα δι­αμορφώσουν τις σχέσεις του Σαμαρά και του περιβάλλοντός του με τους νέ­ους εκλεκτούς του επιχειρείν. Δηλαδή τα «τζάκια» της κρίσης...

Γεωργία, ΑΤΕ και ανάπτυξη. Του Θεόδωρου Παπαηλία

Ο τρόπος απελευθέρωσης της χώρας υπήρξε αιτία εν πολλοίς του εγγειοδιαρθρωτικού προβλήμα­τος, το οποίο «λύθηκε» μέχρι τον Με­σοπόλεμο κληροδοτώντας σημαντικά προβλήματα. Η διανομή των εθνικών γαιών, ή ό,τι τέλος πάντων είχε απο­μείνει από τις καταπατήσεις, ρυθμί­σθηκε το 1871, ενώ η απαλλοτρίωση των τσιφλικιών (που κυριαρχούσαν στις νέες χώρες) μετά τον Πρώτο Πό­λεμο. Κυριάρχησε, ως εκ τούτου, με μικρές εξαιρέσεις ο μικρός κλήρος (κάτω των 50 στρεμμάτων). Έτσι η σταδιακή εθνική ολοκλήρωση αλλά και η γεωγραφία (τόπος, κλίμα, καλλι­έργειες) είχαν ως απόρροια την αδυ­ναμία δημιουργίας αξιόλογου αγροτι­κού κινήματος.
Στα τέλη του 19ου αιώνα το σταφιδικό ζήτημα (κυρίως στη δυτική και βόρειο Πελοπόννησο) κυριάρχησε. Παρ’ όλες τις έντονες κινητοποιήσεις δεν κατάφεραν αυτές να αλλάξουν την πορεία των εξελίξεων, αφού αφο­ρούσαν μικρό μόνο τμήμα του τόπου. Η εξωτερική μετανάστευση των ετών

Οικονομικός και πολιτικός θάνατος. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η απόφαση Σαμαρά – εάν δεν ανακληθεί – να μην μιλήσει, κατά την επίσκεψή του στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο, ούτε στους παραγωγικούς φορείς ούτε στους δημοσιογράφους δεν είναι ούτε σωστή ούτε λάθος.
Είναι απλώς η πιο κραυγαλέα απόδειξη αυτού που επί χρόνια πλέον ισχυριζόμαστε: στο βάθος των μνημονίων δεν υπάρχει ούτε καν επίφαση ανάπτυξης. Διότι αυτό σηματοδοτούσε παραδοσιακά η επίσκεψη των πρωθυπουργών στη ΔΕΘ: τις – υπαρκτές ή προσχηματικές – προοπτικές ανάπτυξης.
Μπορεί τα μέσα ενημέρωσης να ανακάτευαν πάντοτε την πολιτική σούπα, αλλά το περιεχόμενο και η σημασία της παρουσίας όλων των πολιτικών ηγεσιών στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης, ήταν η παρουσίαση οικονομικών προτάσεων στους παραγωγικούς φορείς αλλά και στο σύνολο του ελληνικού λαού.
Τα τελευταία χρόνια αυτή η σηματοδότηση έχανε ραγδαία σε σημασία εξ αιτίας της κρίσης, αλλά και

Χώρα πενήτων, γερόντων και ξενιτεμένων. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Όχι, λυπηθείτε μας, δεν αντέχουμε άλλη ανάπτυξη. Όχι άλλο κάρβουνο, όχι άλλη σπέκουλα πάνω σε μια οικονομία που εκτελέσατε στα τρία μέτρα.  
Βροχή οι προεκλογικές υποσχέσεις των δύο αιώνιων (;) νταβατζήδων της κυβερνητικής εξουσίας, του απερχόμενου ΠΑΣΟΚ και της (μάλλον) επερχόμενης Ν.Δ., οι οποίοι υπόσχονται ό,τι τους είναι εύκαιρο και πρόχειρο. Με κορωνίδα όλων την αλλαγή των μνημονίων και την... ανάπτυξη, η οποία υποτίθεται ότι θα φέρει την έξοδο από την κρίση.
Εντάξει, ο καθένας αντιλαμβάνεται, περισσότερο ή λιγότερο εύκολα, ότι τα περί ανάπτυξης δεν είναι παρά ένας φερετζές, ο οποίος αδυνατεί να κρύψει πίσω του την... αρκούδα – αυτήν της συνεχιζόμενης ύφεσης, της βίαιης εκπτώχευσης ολόκληρου του ελληνικού λαού πλην εκλεκτών, του πλήρους ξεπουλήματος της χώρας και της διάλυσης της οικονομίας.
Μπορεί ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς, με τη... «φιλική» συνδρομή του Μπαρόζο, να έχουν απόλυτη ανάγκη για συγκάλυψη της κοινωνικής και εθνικής καταστροφής, η διαδικασία της οποίας θα ενταθεί τρομακτικά αμέσως μετά τις εκλογές, αλλά η πραγματικότητα είναι εδώ, παρούσα και απολύτως

Ψευδοπροφήτες της «ανάπτυξης» και στο βάθος χούντα. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Θέλετε να γίνουμε Βόρεια Κορέα και Αλβανία; Τότε πείτε όχι στην τρόικα. Αν δεν θέλετε να γίνουμε κάτι από τα παραπάνω, τότε ελάτε να ολοκληρώσουμε το PSI και να δανειστούμε άλλα 130 δισ., που στην πορεία μπορεί να γίνουν 170 ή και πολύ περισσότερα, και να αρχίσει η ανάπτυξη. Έτσι θα γίνουμε Ταϊλάνδη, Βιετνάμ, Φιλιππίνες, Νιγηρία ή κάτι παρόμοιο». Αν οι εκβιασμοί της συγκυβέρνησης και των... παραφυάδων τους ήταν λίγο ειλικρινείς, ίσως να διατυπώνονταν κάπως έτσι. Όμως δεν είναι ούτε καν ειλικρινείς...
Καθώς η ελπίδα των περισσότερων Ελλήνων για αξιοπρεπή επιβίωση της χώρας και των ιδίων σβήνει, καθώς τα παραμύθια περί «σωτηρίας» δεν τα πιστεύουν πλέον ούτε μικρά παιδιά, καθώς οι εκλογές πλησιάζουν και χρειάζεται επειγόντως ένας νέος μύθος για να στηρίξει την καταρρέουσα αξιοπιστία ενός ευτελισμένου συστήματος εξουσίας, ένα καινούργιο φανταχτερό περιτύλιγμα έρχεται να αμπαλάρει την πορεία προς την οικονομική