«Κουτσοί στραβοί, στον Αγιο Παντελεήμονα». Του Δημήτρη Μυ

Η ελπίδα, γνωστό είναι, πεθαίνει τελευταία. Γνωστό επίσης είναι ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.
Υπό αυτήν την έννοια είναι κατανοητή και αναμενόμενη η συμπεριφορά κάποιων «υπόλοιπων»  της πρόσφατης πολιτικής ζωής και ιστορίας του τόπου που αναζητούν σωτηρία και καταφύγιο προκειμένου να διασώσουν ό,τι είναι δυνατόν από το «ευτελές» πολιτικό τους σαρκίο.
Πούροι σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες (στα λόγια), αδίστακτοι νεοφιλελεύθεροι στη πολιτική τους πρακτική, αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να αλλάξουν ένδυμα προκειμένου να αποκτήσουν την αμυδρά έστω ελπίδα πολιτικής επιβίωσης.
Πρόκειται για τους  επιτελείς της καταστροφής. Γι' αυτούς που υποσχέθηκαν μεταρρυθμίσεις, αλλαγές και εκσυγχρονισμό ακολουθώντας τις οδηγίες / εντολές των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων.
Πρόκειται γι' αυτούς που έφεραν το ΔΝΤ στη χώρα, γι' αυτούς που στο όνομα των βελτιώσεων και

Αναμένοντας τη δόση. Του Γιάνη Βαρουφάκη

«Νυν υπέρ πάντων η επόμενη δόση», λοιπόν. «Αν δεν την πάρουμε», σύμφωνα με τον υπουργό οικονομικών, «θα πεινάσει κόσμος». Όπερ μεθερμηνευόμενο, «πρέπει» να αποδεχθούμε όλα τα μέτρα που απαιτεί η τρόικα, ακόμα κι εκείνα που ξέρουμε ότι θα δημιουργήσουν, μεσοπρόθεσμα, μεγαλύτερα προβλήματα από εκείνα που λύνουν.
Ας πάρουμε την επόμενη δόση και μετά «έχει ο Θεός» - δηλαδή, η κα Μέρκελ η οποία, ευελπιστούμε, αν όλα πάνε κατ΄ευχήν, να δώσει λύσεις στην Κρίση του Ευρώ, λύσεις που να φέρουν στο μέλλον πραγματικές λύσεις και για την Ελλάδα (δηλαδή, κατ’ ελάχιστον, διαγραφή μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους το οποίο επ’ ουδενί δεν θα μπορεί να εξυπηρετήσει η αποδυναμωμένη ελληνική οικονομία).
Αυτή είναι αναμφίβολα η θέση και το σκεπτικό της κυβέρνησης. Κανείς τους δεν πιστεύει, ούτε ο κ. Σαμαράς ούτε ο κ. Στουρνάρας ούτε κάποιος από τα τρία κόμματα που την στηρίζουν, ότι το νέο πακέτο μέτρων θα βοηθήσει στην επίτευξη του στόχων του προγράμματος.
Γνωρίζουν καλά ότι, με το τραπεζικό σύστημα και το ελληνικό δημόσιο να βουλιάζουν σφικτά

Η ώρα της μάχης είναι ΤΩΡΑ

Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Για «τελευταία παράσταση», ατάλαντο τροϊκανό θίασο, για «τριανδρία» και «αιχμάλωτους» μιντιάρχες που παζαρεύουν μόνο τη διάσωσή τους μιλούσαν το χθεσινό πρωτοσέλιδο και το κύριο θέμα του χθεσινού «Ποντικιού».
Ούτε οι δηλώσεις Βενιζέλου και Κουβέλη, λίγο πριν από το τυπογραφείο, μας άλλαξαν γνώμη. Και σωστά.
Άλλωστε συντόμως, εν μέσω απεργίας, μαθαίναμε ότι η χρυσή τομή μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας βρέθηκε – σιγά που δεν θα βρισκόταν. Ακόμη και ο «επαναστάτης χωρίς αιτία» υπουργός Εργασίας Ι. Βρούτσης βγήκε να μας πει ότι πλέον δεν υπάρχει... εμπλοκή – κι ας είχε ο ίδιος σηκώσει τον κόσμο στο ποδάρι για να πείσει τους ελάχιστους αφελείς ότι ανθίσταται.
Άλλωστε ο Κουβέλης είπε ότι δεν θα ψηφίσει τα συγκεκριμένα εργασιακά μέτρα της τρόικας – όχι ότι δεν θα ψηφίσει γενικώς όλο το υπόλοιπο και αρκούντως φονικό πακέτο.
Ο Βενιζέλος, πιο «καλό παιδί» αυτός, δήλωσε απλώς την αγανάκτησή του που αυτά τα παλιόπαιδα

Σαμαράς, Ενταύθα. Του Σταύρου Θεοδωράκη

Ο Πρωθυπουργός μένει στην Κηφισιά. Δεν αποκαλύπτω βέβαια κανένα εθνικό μυστικό άλλωστε τα κανάλια έχουν φτάσει μέχρι την πόρτα του. Και κάθε πρωί δια μέσου της λεωφόρου Κηφισίας κατεβαίνει στο Μέγαρο Μαξίμου.
Εδώ, αρχίζουν τα προβλήματα για τους πολίτες και κυρίως για τους μαθητές που θέλουν να προσεγγίσουν και αυτοί την Κηφισίας.
Εξηγούμαι.
Χιλιάδες, μάλλον δεκάδες χιλιάδες αυτοκίνητα  κάθε πρωί «συνωστίζονται» στους κάθετους δρόμους της λεωφόρου Κηφισίας  προσπαθώντας να περάσουν από την μια μεριά, στην άλλη. Από τα Μελίσσια να πάνε στο Μαρούσι. Από το Χαλάνδρι στο Ψυχικό. Από τους Αμπελόκηπους στου Γκύζη... Και τούμπαλιν.
Θα σας δώσω ένα μόνο παράδειγμα. Στο Παλιό Ψυχικό στα σύνορα με το Χαλάνδρι βρίσκονται

Ο λογαριασμός της επιμήκυνσης. Του Σταύρου Χριστακόπουλο

Από την εποχή που άρχισαν να μας μιλούν για μέτρα 11,5 δισ. ευρώ τη διετία 2013-14, προειδοποιούσαμε ότι θα φτάσουν τα 18 δισ. σε δύο δόσεις και τα 22 σε τρεις.
Η καθυστέρηση συμφωνίας με την τρόικα απλώς ενοποιεί τα δύο στάδια σε ένα πακέτο και η εικόνα... «διαπραγμάτευσης» καταρρέει εκ νέου.
Προφανώς, εκτός από τα φληναφήματα περί διαπραγμάτευσης, ούτε για σκλήρυνση της τρόικας μπορούμε εύκολα να μιλάμε: αφενός ποτέ δεν ήταν ήπιες οι απαιτήσεις της, αφετέρου όλα όσα απαιτεί περιγράφονται στο μνημόνιο. Πόθεν λοιπόν η έκπληξη για τη στάση των τροϊκανών, τους οποίους η ίδια η Μέρκελ κατέστησε, στην επίσκεψή της στην Αθήνα, ως μόνους συνομιλητές της τρικομματικής κυβέρνησης;
Η ελληνική κυβέρνηση ίσως έλπιζε ότι το πρώτο πακέτο των 11,5 δισ., που στην πορεία έγιναν 13,5, θα αρκούσε για να εγκριθεί η δόση για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών. Όμως η πραγματικότητα

Μισανθρωπική Αριθμητική.Του Γιάνη Βαρουφάκη

Γιατί τα νούμερα της κυβέρνησης (πάλι) δεν βγαίνουν.
Μήνες τώρα κυβέρνηση και Τρόικα προσπαθούν να τα βρουν στα νούμερα τα οποία, αθροιζόμενα, θα τους δώσουν ένα άθροισμα Χ δισ. – το ποσόντο οποίο πρέπει να αφαιρεθεί από το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού τα επόμενα χρόνια (δύο ή τέσσερα στην περίπτωση της «επιμήκυνσης) ώστε να παραχθεί αρκετό (πρωτογενές) πλεόνασμα, από το οποίο να πάρουν πίσω τα χρήματά τους οι δανειστές μας (πρώτα η Τρόικα, που αποπληρώνεται ήδη, και κατόπιν οι ιδιώτες δανειστές, των οποίων τα νέα, κουρεμένα ομόλογα, που τους έδωσε το Δημόσιο φέτος στο πλαίσιο του PSI, θα αρχίσουν να «ωριμάζουν» μετά το 2020).
Αυτός είναι ο σκοπός: η αποπληρωμή των δανειστών. Ας δούμε τώρα γιατί κάποιοι εξ ημών πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να επιτευχθεί.
Το ποσόν αυτό, τα Χ δισ. (που σήμερα υπολογίζονται μεταξύ 14 και 16,5 δισ.), πρέπει να προκύψει

Το περίεργο e-mail. Του Γιάνη Βαρουφάκη (επετειακό άρθρο - διάβασε το)

Σκέφτηκα ότι σήμερα πρέπει να ανταμείψω τους αναγνώστες (φίλα διακείμενους και μη) με κάτι διαφορετικό. Με κάτι πιο ανάλαφρο. Με ένα άρθρο που να ξεφεύγει από τα της Κρίσης. Επέλεξα την ακόλουθη πραγματική ιστορία:
Ήταν αργά το βράδυ πέρσι τέτοιον καιρό (Οκτώβριο του 2011) όταν διέκρινα στο inbox μου το περίεργο email. Ήταν από εκείνα που σβήνω χωρίς να διαβάσω. Από καθαρό λάθος αντί να πατήσω το delete, το άνοιξα και τα μάτια μου κατέγραψαν την πρώτη φράση: «Είμαι ο πρόεδρος μιας εταιρείας βιντεοπαιχνιδιών με έδρα το Seattle...» Αμέσως σκέφτηκα: Άλλος ένας πωλητής-κατεργάρης που ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα στο διαδίκτυο. Για κάποιο λόγο όμως επικράτησε η περιέργεια και συνέχισα την ανάγνωση.
«Συναντάμε ορισμένα προβλήματα καθώς αναβαθμίζουμε τις εικονικές μας οικονομίες, και συνενώνουμε διαφορετικές οικονομίες σε μια κοινή πλατφόρμα. Θα σας ενδιέφερε να συνεργαστούμε;»
Αν και δεν είχα ιδέα για το τι εννοούσε ο άγνωστος κύριος, η ιδέα και μόνο της «συνένωσης

Ανίκανοι ή ψεύτες; Του Δημήτρη Μυ

Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: Είτε οι επόπτες και οι εγχώριες μαριονέτες τους είναι παντελώς ανίκανοι, είτε ψεύδονται ασύστολα. Μόνο η ανικανότητα ή κάποια κρυφή ατζέντα μπορεί να περιγράψει αυτό που συμβαίνει. Δηλαδή την συνεχή περιστολή δαπανών- κόστους εργασίας με στόχο την προσέλκυση επενδύσεων.
Αυτό δε μας λένε; Για αυτό δε μας καλούν να ματώσουμε; Ας ρίξουμε λοιπόν, μια ματιά στα αποτελέσματα...
Παρά λοιπόν την εκθεμελίωση των εργασιακών δικαιωμάτων , παρά τη δημιουργία τεράστιας στρατιάς ανέργων, παρά τη δημιουργία ειδικών φορολογικών κινήτρων για τους επενδυτές, οι... λεγάμενοι,  όχι μόνο δεν έρχονται, αλλά ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους.
Έτσι, λοιπόν, πριν έρθει η Μέρκελ έφυγε η ΦΑΓΕ. Μετά την επίσκεψη της Καγκελαρίου έφυγε η Coca Cola. Εν τω μεταξύ τα μπαγάζια τους έχουν πακετάρει (ή έχουν παραδώσει την ταμπέλα τους ) και η Ελίτ, η Carrefour, η Aldi η Fnac. η Delta Airlines, η Credit Agricole η Societe General και πάει λέγοντας...
Το ερώτημα , λοιπόν, που ανακύπτει είναι απλό: Αφού φεύγουν αυτοί γιατί να έρθουν κάποιοι άλλοι;
Ας δούμε τώρα την άλλη – την τραγικότερη - πτυχή όλων αυτών των νεοφιλελεύθερων πολιτικών τις τελευταίες 3ετίας που μας σέρβιραν οι ξένοι επόπτες και οι εγχώριοι συνεργάτες τους,

Τους άφησε τα αποφάγια. Toυ Σταύρου Χριστακόπουλου

Έφερε «λεφτά», υποσχέθηκε «ανάπτυξη», έδωσε «πολιτική στήριξη», άνοιξε παράθυρο «ελπίδας» για τη χώρα. Ύστερα η Μέρκελ έφυγε.
Και έμεινε να αιωρείται η χρυσόσκονη των φαντασιώσεων με τις οποίες το κυβερνητικό επιτελείο «φουμάρισε» ρεπόρτερ και τηλεπαρουσιαστές για να μας πουν όλα τα παραπάνω στα κανάλια.
Όσο για τον Σαμαρά, ωραίοι οι ρομαντικοί περίπατοι στους κήπους, αλλά, με τη λήξη της επίσκεψης, έμεινε πιο συνοφρυωμένος από όσο πριν. Δεν περίμενε πολλά. Έμεινε όμως εντελώς στον αέρα...
Η καγκελάριος της ευρωζώνης δεν του χάρισε σχεδόν τίποτε από ό,τι θα περίμενε. Αντιθέτως του επεφύλαξε μια ακόμη ψυχρολουσία. Ούτε καν σεβάστηκε το ότι ο δικός μας, παρενθετικά σε κάθε σχεδόν φράση του, επαναλάμβανε με σχεδόν θρησκευτική προσήλωση και σεβασμό: «Όπως είπε η κυρία Μέρκελ». Σηματοδοτώντας έτσι τον δικό του ρόλο έναντι της καγκελαρίου του. Και διαψεύδοντας όσους έλπιζαν κρυφά ότι θα μπορούσε, έστω ευγενώς, να διεκδικήσει κάτι για τη χώρα του.
Η Άνγκελα λοιπόν ήταν δημοσίως κάτι περισσότερο από σαφής:

Η εμμονή του κ. Τόμσεν. Του Γιάνη Βαρουφάκη

Προς τι αυτή η εμμονή του κ. Τόμσεν (του εκπροσώπου του ΔΝΤ ο οποίος ηγείται της αντιπροσωπείας της τρόικας στην Ελλάδα) να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί;
Γιατί απορρίπτει τις προτάσεις του υπουργείου οικονομικών για «ισοδύναμες» περικοπές, π.χ., στις αμυντικές δαπάνες, και επιμένει ότι οι μειώσεις δαπανών πρέπει να προέλθουν από μειώσεις στα εισοδήματα και επιδόματα των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των ανάπηρων ακόμα;
Καλά στον δημόσιο τομέα (όπου οι μισθοί επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό). Στον ιδιωτικό όμως, τι τον νοιάζει τον κ. Τόμσεν το επίπεδο των κατώτατων μισθών, των οποίων την μείωση απαιτεί σε επίπεδα χαμηλότερα ακόμα και από εκείνα που θέλουν οι έλληνες εργοδότες (π.χ. ΣΕΒ, ΓΕΣΕΒΕ κλπ);
Τόσο μισάνθρωπος είναι; Τόσο τον ενδιαφέρει να γίνουν οι ασθενείς ασθενέστεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι; Τόσο καλά εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εμπόρων όπλων που προτιμά να μειωθεί το πενιχρό εισόδημα της γηραιάς αγρότισσας από το να περικοπούν οι αγορές οβίδων και

Παρηγοριά στον άρρωστο

Σταύρος Χριστακόπουλος
«Για την Ισπανία και την Ελλάδα συμφωνήσαμε ότι οι αποφάσεις θα πρέπει να ληφθούν μέσα στις επόμενες εβδομάδες» δήλωσε χθες ο Φρανσουά Ολάντ ύστερα από συνάντησή του στο Παρίσι με τον Φινλανδό πρωθυπουργό Γιούρκι Κατάινεν. Προφανώς η ατάκα αυτή του προέδρου της Γαλλίας από μόνη της δεν σημαίνει και πολλά. Αποτελεί εξ άλλου μια χρονική αναφορά χωρίς ιδιαίτερο προσδιορισμό. Μιλάει ωστόσο για «αποφάσεις» και πακετάρει την Ελλάδα με την Ισπανία. Αυτό αποτελεί ένα είδος πίεσης προς τη Γερμανία.
Δεν έχουμε έως τώρα δείγματα σαφούς αποτελέσματος στις όποιες απόπειρες πίεσης των Γάλλων προς τους Γερμανούς και συνεπώς δικαιούμαστε να αμφιβάλλουμε και τώρα. Άλλωστε είναι ασαφές ακόμη και ποια θα μπορούσε να είναι η κατεύθυνση μιας απόφασης στο σκεπτικό των Γάλλων ή των Φινλανδών. Τότε γιατί ασχολούμαστε με αυτή τη δήλωση; Για πολλούς λόγους.
● Κατ’ αρχάς έρχεται ύστερα από μια πρώτη ψυχρολουσία, την οποία έχει ήδη υποστεί ο Ολάντ

Στάση «κλειδαρότρυπα». Του Σταύρου Θεοδωράκη

Και τώρα εσύ πρέπει να αποφασίσεις. Ποιά λίστα είναι η καλή; Των 32 ή των 36; Και πόσοι είναι οι αθώοι της λίστας; Δύο; Τρεις; Ή δεκατρείς; Και πόσοι είναι οι κλέφτες εκτός λίστας; Χίλιοι δεκατρείς ή και περισσότεροι; 
Και ποιά είναι η πραγματική αξία ενός ακινήτου στη Γλυφάδα (Φαρσάλων και Ιουστινιανού γωνία); Και ποιός δημοσιογράφος είναι ο σωστός;  Ο λιστοφάγος ή ο λιστολάγνος; Είσαι με το ΣΔΟΕ ή με την ΕΥΠ; Οι offshore Κύπρου είναι και αυτές αδέλφια μας; Και ποιος είναι ο χειρότερος; Ο επιχειρηματίας που λαδώνει τον πολιτικό (με ακίνητα)  ή ο πολιτικός που λαδώνει τον επιχειρηματία (με δάνεια).  

 Ποια Ευρώπη εντέλει και ποιες μεταρρυθμίσεις, εδώ έχουμε τη δική μας ατζέντα. Θα μου πεις, το πήγα πολύ μακριά. Και όμως έτσι είναι, ξανασκέψου το. Στην Ελλάδα αυτή την στιγμή θα έπρεπε να είχαμε «εμφύλιο». 
Να είχαμε βάλει κάτω τις μεταρρυθμίσεις και να μαλώναμε. Να κλείναμε τις πόρτες σε νέα σκάνδαλα και να βάζαμε τις βάσεις για ένα νέο κράτος. Μήπως αποφύγουμε το επόμενο (τελευταίο

Δ. Καζάκης. Τι πρέπει να γίνει εδώ και τώρα για να αποφύγει ο λαός την χαριστική βολή των νέων μέτρων.

Οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί συμφώνησαν στο πακέτο των 13,5 δισ. ευρώ, που περιλαμβάνει μέτρα σκληρότερα και από τα αναμενόμενα και τώρα είναι σειρά της τρόικας να μιλήσει επ' αυτών. Έτσι μας πληροφόρησαν τα παπαγαλάκια της διατεταγμένης ενημέρωσης και ησυχάσαμε. 
Διότι πώς να σηκώσει το βάρος των ενοχών ο μισθωτός, ο συνταξιούχος, ο ελευθεροεπαγγελματίας, ο μικρομεσαίος όταν ξέρει ότι ο κ. Σαμαράς, ο κ. Βενιζέλος και ιδίως ο δημοκράτης αριστερός κ. Κουβέλης έχουν χάσει τον ύπνο τους διαπραγματευόμενοι σκληρά προκείμενου να αποτρέψουν τα χειρότερα για τον κοσμάκη.

Μάλιστα, απ’ ότι μαθαίνουμε, η προσπάθεια του οικονομικού επιτελείου θα είναι να πείσει την τρόικα ότι το πακέτο είναι το αποτέλεσμα ενός εξαιρετικά δύσκολου συμβιβασμού μεταξύ των πολιτικών αρχηγών. Ξέρετε τώρα πόσο δύσκολος είναι ο συμβιβασμός μεταξύ τους. Όλα για την πατρίδα, όλα για τον άνεργο, τον εργάτη, τον φτωχό και τον ανήμπορο. Όσο για την τρόικα, είναι ιδιαιτέρως γνωστή για την ευαισθησία της. Μόνο ο βούρδουλας, ο αγκυλωτός και το υπόλοιπο μύστακος τους λείπει για να δείξουν το μέτρο της ευαισθησίας τους.

Τι θα γίνει αν η τρόικα απορρίψει με την γνωστή της αβρότητα τα πορίσματα αυτής του υποτιθέμενου

Σκυλεύουν και το πτώμα. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Την πρώτη δόση μέτρων και νέων επώδυνων φόρων κατέθεσε η κυβέρνηση με το προσχέδιο του προϋπολογισμού στη Βουλή. Από τα 13,5 δισ. ευρώ κατατέθηκαν ήδη 7,8, από τα οποία τα 7,3 είναι περικοπές δαπανών. Αποτέλεσμα; 5,5 δισ. μείωση του ΑΕΠ και 2,3 δισ. απώλεια εσόδων μόνο από το μισό πακέτο – οι αριθμοί αυτοί θα διπλασιαστούν με... το άλλο μισό. Και νέα μείωση των δημοσίων επενδύσεων. Πολλές οι απειλητικές εκκρεμότητες και στη φορολογία. Έχει και χειρότερα; Πολλά ακόμη.
Παράδειγμα η πρόβλεψη για ανεργία στο 24,7%, μείωση της απασχόλησης επιπλέον 3% και ύφεση 3,8% το 2013. Σε αυτό το τελευταίο πειράζει που πιστεύουμε τη Citi, η οποία προβλέπει ύφεση 10,7%; Συνήθως – και αποδεδειγμένα – οι άνθρωποι του χρήματος μετράνε καλύτερα από τους επαγγελματίες της πολιτικής παραπλάνησης.
Τα υπόλοιπα μέτρα έπονται, ενώ η πίεση της τρόικας για περισσότερα εισπρακτικού χαρακτήρα θα συνεχιστεί όσο και η διαπραγμάτευση για τα εναπομείναντα 2 δισ. ευρώ – τουλάχιστον... – που

Βελούδινο Διαζύγιο εντός της Ευρωζώνης; Του Γιάνη Βαρουφάκη

Άλλη μια φορά, οι ηγέτες της Ευρωζώνης κατήργησαν στην πράξη τα όποια οφέλη υποσχέθηκε μια πρότερη απόφασή τους σε επίπεδο Συνόδου Κορυφής.
Θυμάστε τον περασμένο Ιούνιο πως οι πρωθυπουργοί της Ιταλίας και της Ισπανίας, επικουρούμενοι από τον νεο-εκλεγέντα, τότε, γάλλο Πρόεδρο, έδωσαν τον ευγενή αγώνα για να γίνει αποδεκτή η αρχή της αποσύνδεσης της κρίσης δημόσιου χρέους από την τραπεζική κρίση; 
 Σε πείσμα της γερμανικής κυβέρνησης, η οποία φάνηκε να υποχωρεί, οι κκ. Monti, Rajoy και Hollande «πέρασαν» την απλή ιδέα της άμεσης επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών από το EFSF-ESM, χωρίς την καταγραφή αυτών των κεφαλαίων στο δημόσιο χρέος των χωρών όπου εδράζουν οι εν λόγω τράπεζες.
Βέβαια, για να συμβεί αυτό, έπρεπε (όπως είναι θεμιτό) η επιτήρηση των τραπεζών να φύγει από τους εθνικούς θεσμούς και να μεταφερθεί στο «κέντρο», π.χ. στην ΕΚΤ, στην EBA (European Banking Authority) και στο ίδιο το EFSF-ESM.
Τους μήνες που ακολούθησαν την σημαντική αυτή απόφαση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκπόνησε μελέτη του πως μπορεί να μπει μπρος η ευρωπαϊκή επιτήρηση από το 2013 ώστε να ξεκινήσει, όσο

«Ρήτρα απόκλισης» από την πραγματικότητα...

Του Δημήτρη Μυ

Προφανώς τα μάθατε, η κυβέρνηση των... τριών συμφώνησε μετά του εαυτού της για το πόσα ακόμη θα βουτήξουν από μισθωτούς και συνταξιούχους προκειμένου να διαβιβαστούν ακαριαία στους εντιμότοτους εταίρους τοκογλύφους και πιστωτές. 

Για την ακρίβεια, οι τρεις συμφώνησαν στην μόνιμη και με κάθε ευκαιρία αφαίμαξη των μισθωτών και των συνταξιούχων, των οποίων το ήδη πενιχρό εισόδημα τοποθετείται δια βίου στο σεντούκι των τοκογλύφων. Όποτε δε βγαίνουν τα νούμερα θα αδειάζουν οι τσέπες (μας).

Με απλά λόγια, αυτοί οι τρεις κέρδισαν ότι κέρδισαν στις εκλογές με σύνθημα την επαναδιαπραγμάτευση και την υπόσχεση «κανένα νέο μέτρο σε βάρος μισθωτών και συνταξιούχων». Και έκτοτε κυβερνούν από κοινού και διαβουλεύονται μεταξύ τους για τα μάτια του κόσμου , προφανώς γιατί εκτιμούν ότι μπορούν να πουλάνε το παραμύθι επ άπειρον. 

Καιρός για νέα αρχή

Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Πρόωρες εκλογές στην Καταλωνία εν είδει δημοψηφίσματος για ανεξαρτησία (!), ενώ η Ισπανία να έχει κατασκηνώσει στο κατώφλι του μηχανισμού «στήριξης». Πολυπληθείς διαδηλώσεις στη Μαδρίτη και άλλες ισπανικές πόλεις, ενώ Ανδαλουσία και Βαλένθια ζητούν στήριξη από την κεντρική κυβέρνηση. Το «καμάρι» της τρόικας, η Πορτογαλία, αποτυγχάνει σε όλα τα επίπεδα και αναλυτές υποστηρίζουν ότι βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα και την Ιρλανδία. Και στην Ελλάδα γενική απεργία χθες, παραμονή της οριστικοποίησης των μέτρων.
Μια χαρά (και δυο τρομάρες) λοιπόν εξελίσσεται η επιχείρηση «διάσωσης του ευρώ»: μια τρύπια σαμπρέλα που χάνει αέρα από παντού. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου αναμένεται από ώρα σε ώρα να πέσει βαρύς – και επισήμως – ο πέλεκυς των μέτρων, η τραγωδία της ύφεσης και των δραματικών

Δεν φτάνουν για όλους. Του Σταύρου Θεοδωράκη

Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος λοιπόν. Οι ταξιτζήδες αγκαλιά με τους καθηγητές. Οι εισαγγελείς με τους δημοσιογράφους. Οι εφοριακοί με τους εμπόρους. Οι γιατροί με τους σιδηροδρομικούς. Οι φαρμακοποιοί με τους σκουπιδιάρηδες. Οι δήμαρχοι με τους αστυνομικούς.
«Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ με ένα χίπι, ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά, ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη και  η παρθένα με τον σατανά» που λέει και ο Σαββόπουλος. Γιατί μην μου πείτε ότι για εσάς είναι απολύτως φυσικό να κατεβαίνουν στην ίδια πορεία οι άνεργοι και οι καταστηματάρχες. Οι εργάτες και οι επιχειρηματίες. Διεκδικώντας από ποιόν τι; Ίσως από εδώ θα έπρεπε να ξεκινήσει η κουβέντα. Ποιος θα μας δώσει αυτά που διεκδικούμε;
Σε έναν τοίχο στα Εξάρχεια είναι γραμμένο ένα σύνθημα: «Παιδιά μην πίνετε ναρκωτικά, δεν φτάνουν για όλους». Το ίδιο ισχύει και με τα ευρώ (μας). Το ίδιο ισχύει και με τις συντάξεις (μας). Το ίδιο

«Ποσοτική χαλάρωση». Του Γιάνη Βαρουφάκη

Ξεκίνησε στην Ιαπωνία στην δεκαετία του 1990. Τότε, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι είχαν θεωρήσει αυτή την πρακτική πολύ περίεργη, αν όχι ξεκάθαρα καταδικαστέα.
Σήμερα, Αμερική, Ευρωζώνη, Βρετανία, Βραζιλία και Κίνα την ενστερνίζονται. Και, έτσι ώστε να κλείσει ο «κύκλος», νάσου η Ιαπωνία προχθές να την αγκαλιάζει άλλη μια φορά. Ο λόγος για την «ποσοτική χαλάρωση», την πολιτική των Κεντρικών Τραπεζών που θα μείνει στην ιστορία με τα αρχικά QE – από το Quantitative Easing.
Τι είναι το QE; Πρωτοεμφανίστηκε ως μια στρατηγική της Κεντρικής Τράπεζας της Ιαπωνίας, κατά την διάρκεια της «χαμένης», για την χώρα, δεκαετίας του '90. Ήταν τότε που η Ύφεση χτύπαγε την πόρτα της χώρας με μανία.
Η εγχώρια ζήτηση κατέρρεε, η ανεργία για πρώτη φορά γινόταν πρόβλημα, και ο πληθωρισμός εμφανιζόταν, άκουσον-άκουσον, αρνητικός (κάτι που έκανε τους καταναλωτές να καθυστερούν τις αγορές τους, ελπίζοντας ότι θα μπορούσαν να αγοράσουν «αύριο» τα ίδια πράγματα πιο φθηνά – με αποτέλεσμα βεβαίως το βάθεμα της Ύφεσης).
Αρχικά, η Ιαπωνική Κεντρική Τράπεζα μείωσε τα επιτόκια, ελπίζοντας ότι έτσι ο κόσμος και οι

Αχ, Σοφία. Του Σταύρου Θεοδωράκη

Ξέρω η επικαιρότητα δεν θέλει να στρίβεις το κεφάλι. Ο Βαγγέλης και ο Αντώνης μάλωσαν για το ποιος μας αγαπάει πιο πολύ. Και ο Φώτης έκλαψε όταν αναγκάστηκε να πει ναι στις περικοπές τους. Παράξενο πράγμα όμως, εμένα αυτά δεν με συγκινούν. Το μυαλό μου αυτές τις ώρες είναι στην Σοφία.
Δεν ξέρω πως της κόλλησε και από μικρή ήθελε να γίνει γιατρός. Παιδίατρος, άντε το πολύ οδοντογιατρός για τα παιδάκια. Τίποτε άλλο δεν συζητούσε.
 Όποτε την συναντούσα, στο φούρνο ή στον μανάβη – να πάρει τα ψώνια για το σπίτι – έβρισκε τρόπο να μου το υπενθυμίζει. Αυτά όταν ήταν πιτσιρίκα του Γυμνασίου.
Γιατί μετά όταν έγινε κοπέλα του Λυκείου σταμάτησε τα πολλά πολλά σούρτα φέρτα στην αγορά. Προείχε το διάβασμα και κανένα φλερτ μετά το σχολείο στα Starbucks. Θα μου πεις «σαν πολλά δεν ξέρεις για τη Σοφία». Ξέρω ακόμη τι μουσική άκουγε, ποια χρώματα αγαπούσε και τον σκύλο της που τον λένε «Μήτσο». Ένα μπασταρδάκι από τα σκουπίδια. Ο Μήτσος ήταν η αφορμή να ταλαντευθεί για