Είναι φίλος μου εδώ και μια δεκαετία. Είναι νομίζω Ολυμπιακός αλλά αυτό
δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Τον συνάντησα την περασμένη εβδομάδα στο
τέλος μιας σχολικής μέρας. Προχωρούσε σκυφτός πράγμα σπάνιο γι' αυτόν.«Οι πιτσιρικάδες έχουν εκτραχηλιστεί» μου είπε μόλις στάθηκα μπροστά του. «Δεν τους πάμε εκδρομή, θύμωσαν και έσπασαν το μισό σχολείο. Στο σχόλασμα μας πέταξαν νεράντζια. Σε ποιους; Σ' εμάς τους καθηγητές τους». Αυτό το τελευταίο το είπε με αληθινό πόνο ψυχής. «Ε, άμα δεν τα βάλουν με τους καθηγητές τους με ποιους θα τα βάλουν», προσπάθησα να φιλοσοφήσω. Αν και δεν το είπα για αστείο, το πιστεύω. Οι γενιές έτσι χειραφετούνται. Συγκρουόμενες με τους γονείς, τους καθηγητές, τους μπάτσους.
Τίποτε το παράξενο, τίποτε το κακό. «Στην δοσολογία κρύβεται το μυστικό» συνέχισα τη «φιλοσοφία». «Χωρίς σύγκρουση δεν υπάρχει ενηλικίωση, όταν η σύγκρουση όμως γίνεται εμμονή, τότε δεν υπάρχει αθωότητα».
Η άποψη μου τον ξάφνιασε. «Μα τι λες», συνέχισε με τον ίδιο πονεμένο ύφος. «Εμείς το 2008, ήμασταν μαζί με τους μαθητές μας, στις πορείες, στο αστυνομικό τμήμα». Το είπε και έκανε παύση,
