Ευρώ ή δραχμή; Το ψευτοδίλημμα μιας χώρας χωρίς παραγωγή

Το μεγαλύτερο κατόρθωμα των ραντιέρηδων κατά τη διάρκεια της «εποχής των άκρων» είναι η ανύψωση του κάθε νομίσματος σε οδηγό της οικονομίας.
Έτσι φτάσαμε στο σημείο, το νόμισμα που απεικονίζει τα αγαθά και τις υπηρεσίες να θεωρείται αξία μεγαλύτερη από την παραγωγή του. Αν και είναι μόνο ο καθρέπτης που απεικονίζει την πραγματικότητα, διοικεί την εξέλιξη της οικονομικής ζωής.
Σκεφτείτε παράδειγμα από την ιδιωτική επιχείρηση: ποιος πρέπει να αποφασίζει; Ο δημιουργός, ο ασχολούμενος με την αύξηση της παραγωγής και των πωλήσεων ή ο ταμίας; Ο σύγχρονος καπιταλισμός κινδυνεύει να αποτύχει γιατί έκανε αρχηγούς τους τραπεζίτες, ανύψωσε παράλογα την θέση του ταμία. Υποβάθμισε την παραγωγή!
Κλασσικό παράδειγμα της σύγχυσης ανάμεσα στην δημιουργία και τον αντικατοπτρισμό της είναι τα διλήμματα της χώρας μας και των πολιτών της, ίσως και των υποψήφιων ηγετών της : ευρώ και μνημόνιο: η δύσκολη σωτηρία, η με στερήσεις ασφάλεια, ο αργός θάνατος μερικών αλλά όχι η ολοκληρωτική καταστροφή, ο περιορισμός αλλά όχι ο θάνατος, η ασθένεια αλλά ελεγχόμενη, η

Δραχμή: οι συνέπειες της επόμενης μέρας!!! 'Αι σιχτίρ ρε απατεώνες...!

 ...να ευλογάτε την τυφλή,κουφή κι ανύπαρκτη Δικαιοσύνη
Αντε να γίνουν οι εκλογές να τελειώνουμε!
Δεν σας αντέχουμε άλλο μωρέ αλλά και δεν μασάμε κιόλας κι επειδή το 'χετε πάρει χαμπάρι βάλατε λυτούς και δεμένους στο παιχνίδι της προεκλογικής τρομοκρατίας.
Κατά πως φαίνεται οι "ρουκέτες" των Παπούλια, Παπαδήμου, Εθνικής Τράπεζας, Μέρκελ, Σόιμπλε, Λαγκάρντ κλπ δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα κι έριξαν στο πεδίο της προεκλογικής μάχης το βαρύ πυροβολικό.
Τηλεγραφήματα του Reuters, ξένοι και ντόπιοι οικονομολόγοι μας βομβαρδίζουν ανηλεώς με τις συνέπειες της εξόδου από το ευρώ!!!!
Στήσανε από το πουθενά ένα δίλημμα Ευρό ή Δραχμή για να ληστέψουν και τις ψήφους των Ελλήνων

Προσομοίωση εμφυλίου. Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Το δίλημμα «Μνημόνιο ή δραχμή» φαίνεται να πάλιωσε. Στις εκλογές θα κλείνει έναν χρόνο, καθώς χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για να περάσει το Μεσοπρόθεσμο. Δεν αρκούσε κι έτσι τη λύση έδωσε η αγριότητα των ΜΑΤ. Δεν θα μπορούσε ούτε εν όψει των εκλογών, ήδη φθαρμένο, να διαδραματίσει τον επιθυμητό κεντρικό του ρόλο. Και τα ΜΑΤ δεν αρκούσαν. Ως εκ τούτου βρέθηκε το απαραίτητο συμπλήρωμά τους: οι... ελεύθεροι σκοπευτές – συγγνώμη, «παρατηρητές»!
● Η απόσταση από το γελοίο έως το τραγικό είναι, όπως γνωρίζουμε, ελάχιστη.
● Ακόμη χειρότερα, μηδαμινή είναι η διαφορά ενός κράτους πανικόβλητου και διαλυμένου από ένα κράτος αυταρχικό. Όπως και η διαφορά μεταξύ ενός τρομοκρατημένου κράτους από ένα κράτος - τρομοκράτη.
● Μηδαμινή είναι η απόσταση ενός φασίστα που επιχειρεί να επιβληθεί κλείνοντας έναν λαό στο σπίτι του από έναν αποτυχημένο, ανίκανο και ξεπουλημένο ηλίθιο, που δεν μπορεί πια να κυβερνήσει και