Τον καταλαβαίνω τον θυμό του Κουλούρη και θέλω να μπείτε στην θέση του. Για δεκαετίες ολόκληρες ήταν η φωνή του (πράσινου) λαού. Αυτός και μόνο αυτός είχε το προνόμιο να προσφωνεί τον μεγάλο αρχηγό στις επικές συγκεντρώσεις της πλατείας Συντάγματος και του Πεδίου του Άρεως. Τραγούδια, συνθήματα, ηθοποιοί, βεγγαλικά, όλα ήταν για προθέρμανση.
Κάποια στιγμή τα μεγάφωνα σταματούσαν, πολλές φορές μικροφώνιζαν κιόλας για να δείξουν ότι
