Γιάννης Πανούσης: «Κάναμε 38 χρόνια να διαλύσουμε την κοινωνία, θα κάνουμε άλλα τόσα να την ξαναχτίσουμε»

Γιάννης Πανούσης: «Κάναμε 38 χρόνια να διαλύσουμε την κοινωνία, θα κάνουμε άλλα τόσα να την ξαναχτίσουμε» 

Ελπίδες και αέρα χρειάζεται η νέα γενιά που θα σηκώσει το βάρος της αλλαγής, λέει ο καθηγητής εγκληματικότητας

Μπερδεύουμε το αντάρτικο των πόλεων με την οργή του απολυμένου…

Δηλώνοντας αριστερός, αλλά ακομμάτιστος, τράβηξε από νωρίς τις κόκκινές γραμμές του με την κομματική αλλά όχι πολιτική ζωή του τόπου. Ο λόγος για τον "δικό μας"  πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Θράκης, εγκληματολόγο καθηγητή του πανεπιστημίου Αθηνών Γιάννη Πανούση. Ο κ. Πανούσης μίλησε στο ράδιο χρόνος 87,5 fm και στο Δήμο Μπακιρτζάκη, σχολίασε τις πολιτικές εξελίξεις, προβλέποντας μάλιστα τον πολιτικό και προσωπικό καταποντισμό προσώπων που έχουμε συνηθίζει να πρωταγωνιστούν στις τηλεοράσεις και το Κοινοβούλιο. Μίλησε ακόμα για την κρίση που δεν αφορά μόνο την οικονομία, αλλά το σύστημα αξιών της

Δημοκρατία χωρίς δημοκράτες. Του "δικού μας" Γιάννη Πανούση.

Πολλοί αρνούνται να γίνουν δήμιοι των συντρόφων τους. - Μιχ.Μοδινός «Η σχεδία»
Γκρίζα, μελαγχολική, κολοβή, ανάπηρη η Δημοκρατία μας μόνον άχρηστη δεν είναι σ’αυτές τις δύσκολες και δυσοίωνες μέρες.
Ακόμα και ως οιονεί – κοινωνικό συμβόλαιο ή ως κατευθυντήρια ηθική αξιών μας ωθεί σε συμφωνίες επί των ορίων και συμμόρφωση με βάση κανόνες.
Η πολυεδρικότητα των ιδεολόγων κα η ρευστότητα των πολιτικών, η ανοησία των ηγετών κα η αφροσύνη των οπαδών, τα ψευδο – πάθη ( με τα πραγματικά παθήματα ως συνέπεια) δεν πρέπει να συσκοτίσουν την καθαρή, νηφάλια, συνετή σκέψη και την ψύχραιμη απόφαση μας να εκδιώξουμε τους

Έχει η Ελλάδα "καγκουρό"; Από τον "δικό μας" Γιάννη Πανούση

Σ.Σ Φίλτατε Ιωάννη χρόνια πολλά από το Loutraki One

Θα ξεκινήσω από τις πλέον πεζές ερμηνείες και θα προχωρήσω με τις πλέον περίπλοκες (ή και φουτουριστικές) που επιχειρούν να προσεγγίσουν το φαινόμενο της καγκουροποίησης.
Ένας νέος ή μια νέα μπορούν να επιμηκύνουν την παραμονή τους στο πατρικό/μητρικό σπίτι διότι:
α) δεν έχουν χρήματα να νοικιάσουν ένα δικό τους studio
β) δεν έχουν λόγο να μείνουν αλλού (π.χ. δε διατηρούν μόνιμες ερωτικές σχέσεις ή δεν κάνουν παρέες)
γ) προτιμούν να τους υπηρετούν άλλοι παρά να αυτοεξυπηρετούνται
δ) φοβούνται τη μοναξιά κι έχουν ανάγκη από την προστασία των μεγαλύτερων

Ακαδημαϊκές α-πορείες. Του "δικού μας" Γιάννη Πανούση

Με τραβάει η προοπτική του δρόμου και το φευγαλέο του ονείρου
Ν.Αρμπιλιάς, «Ο ταραγμένος ύπνος»
Επειδή το Πανεπιστήμιο της ελευθερίας, της ευθύνης και της αριστείας είναι το μέγα ζητούμενο της εποχής (πέρα από νόμους και κόμματα), θα’ θελα να θέσω ορισμένα ερωτήματα ηθικής τάξης στους (υπο)κρυπτόμενους (υπο)κριτές.
1. Πώς γίνεται οι Συγκλητικοί – Καθηγητές, κατ’ιδίαν να δηλώνουν ότι συμφωνούν (εν όλω ή εν μέρει) με το Νόμο 4009/11, και οι Σύγκλητοι να παίρνουν ομόφωνα αποφάσεις για προσφυγές, αποχές κ.λ.π;
2. Πώς γίνεται Πρυτάνεις, που πολέμησαν μετά (τηλεοπτικής) μανίας

Αν-αιρετικά. Ιδιαίτερο άρθρο από τον "δικό μας" Γιάννη Πανούση

Ιδιώνυμο;

Μας ορίζουν τα πράγματα

δεν τα ορίζουμε

μας διαφεύγουν οι αιτίες του κόσμου

Κατερίνα Ψυχάρη, Μας ορίζουν τα πράγματα

Από την κοινωνία του φόβου περνάμε αργά αλλά σταθερά στην κοινωνία του θυμού και στο άμεσο μέλλον μας καραδοκεί η κοινωνία της οργής. Αναρωτιέμαι: Δεν το ‘χουν συνειδητοποιήσει αυτό οι πολιτικοί μας ηγέτες και εξακολουθούν να θέλουν –με τη βοήθεια των ΜΜΕ- να μας τρομοκρατούν;

Όχι πάλι εκ-πεπτω-κότες να το παίζουν αητοί. Του "δικού μας" Γιάννη Πανούση

Είναι βέβαιο ότι ζούμε σε περίοδο πολλαπλών κρίσεων. Αφού χάσαμε την όποια εθνική μας οντότητα και το (ασαφές) σχέδιο επιβίωσης του Eλληνισμού, τώρα χάνουμε –πέραν των οικονομικών καταβυθίσεων- και την κοινωνικοπολιτική μας ταυτότητα. Αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί, κεντροαριστεροί και κεντροδεξιοί έχουν γίνει ένα ιδεολογικό κουβάρι όπου ο καθένας λέει ό,τι θέλει (αρκεί να διαφέρει από αυτά που είπε ο άλλος) και ο καθένας κάνει ό,τι θέλει (αρκεί να έχει έτοιμα δυο-τρία ευφυολογήματα ή σλόγκαν επικοινωνιακού χαρακτήρα).
Οι πολιτικοί μας πρωτοστατούν σ’ αυτή την (ηθελημένη;) σύγχυση.

Γίνανε (Πα)μπουκιές… Του (δικού μας) Γιάννη Πανούση

Περπατώ και βλέπω. Πως μικραίνουν. Τα γιγάντια πλάσματα
Κ. Νούσιας, Περπατώ

Έχουν κουραστεί. Έχουν κορεστεί.Έχουν διαπλακεί. Έχουν φοβηθεί.

Δεν (φαίνεται να) έχουν εμπιστοσύνη στις οραματικές και τις ενωτικές ικανότητες του Αρχηγού τους.
Δεν (φαίνεται να) έχουν εμπιστοσύνη στις πιρουέτες ή τις ισοπεδωτικές τάσεις του Αρχηγού τους.

Μύθοι περί συνταγματικής προστασίας και αυτo-διοίκησης. Του "δικού μας" Γιάννη Πανούση

Καιρός να σωπάσω. Κι εδώ που τα λέμε, δεν τρέφω πλέον καμία εκτίμηση για τις λέξεις
Ιακ. Ζουγανέλης. Η αριθμητική των λέξεων

Μολονότι πιστεύω ότι δεν πρέπει να ξεριζώνουμε τα στοιχεία της ελληνικής κουλτούρας (δημοκρατία, ελευθερία, συμμετοχή) αλλά να τα διορθώνουμε θεσμικά και ακαδημαϊκά, αισθάνομαι την ανάγκη να επισημάνω ορισμένες πλευρές της σημερινής συνταγματικά κατοχυρωμένης Πανεπιστημιακής αυτο-διοίκησης.
·         Ποιος, πώς και πότε προστάτευσε την ελεύθερη διακίνηση

Οι μύθοι της ακαδημαϊκής ελευθερίας (και ευθύνης;). Του "δικού μας" Γιάννη Πανούση

Ως Εθνική κουλτούρα, αλλά και ως αναγκαίος όρος λειτουργίας της πανεπιστημιακής έρευνας/διδασκαλίας/διοίκησης, η ελευθερία γνώμης, άποψης, ψήφου και εντέλει συνείδησης πρέπει να κατοχυρώνεται θεσμικά στους νόμους περί Ανώτατης Εκπαίδευσης.
Κανένας νόμος δεν μπορεί, όμως, να εγγυηθεί ακαδημαϊκό ήθος ή αποτρέψει υπόγειες συναλλαγές.

Αν π.χ. είναι μέλος ΔΕΠ (συνήθως – αλλά όχι πάντοτε) των κατώτερων βαθμίδων, διεκδικεί το δικαίωμα να ψηφίζει στις εκλογές διοικητικών οργάνων προκειμένου να «διαπραγματευθεί»,

Δέκα «ιδιωτικοί μύθοι» για τα δημόσια πανεπιστήμια. Του "δικού μας" Γιάννη Πανούση

"Οι Πιλάτοι, ενδεδυμένοι ρύπους ουδετερότητας" Χρ. Μπάρτζη, Περί προβάτων

Το Πανεπιστήμιο πρέπει να παραμείνει δημόσιο.

Τούτο σημαίνει ότι δεν έχουν θέση σε αυτό:

-- Ιδιωτικά συμφέροντα δημόσιων λειτουργών (δικηγορικά γραφεία, ιατρεία κλπ).

-- Ιδιωτικές εταιρείες δημόσιων λειτουργών (που λυμαίνονται τις έρευνες-φασόν).

-- Ιδιωτικές (όχι ανιδιοτελείς) χορηγίες από εταιρείες και αμφιλεγόμενα

Οι «ασυμβίβαστοι» συμβιβασμένοι. Του "δικού μας" Γιάννη Πανούση

Ο πραγματικός, radical δάσκαλος ζει από τα ερωτήματα

κι όχι μόνον από τις απαντήσεις

Ελιζ.Πολλάτου, κάθε μέρα της ζωής μας.

1)      Σε γενικές γραμμές οι (εκάστοτε) υπουργοί Παιδείας θέλουν να «παίζουν» (εκμεταλλευόμενοι τα καθηγητικά δίκτυα) με τα ΑΕΙ ή και να εμπαίζουν τα όνειρα της νέας γενιάς (για μια υψηλού επιπέδου μόρφωση).
Σε γενικές γραμμές οι (εκάστοτε) Πρυτάνεις θεωρούν τα Πανεπιστήμια «τους» ως ιδιόκτητα ιδρύματα και τους φοιτητές ως πολιορκητικούς κριούς κατά του Κράτους (εξ ού και οι δηλώσεις περί casus belli).
Σε ειδικές γραμμές τα Κόμματα, στρατολογούν στελέχη και οπαδούς από τις φοιτητικές παρατάξεις

Δίκοποι Χρεοκόποι. Του "δικού μας" Γιάννη Πανούση

- Επιλεκτική χρεοκοπία σημαίνει ότι οι ολίγοι (οι κυβερνώντες; οι υπερκυβερνώντες; οι παρακυβερνώντες;) αποφασίζουν ποιά κοινωνικά στρώματα θα πτωχεύσουν για να σωθούν κάποια τζάκια.
- Επιλεκτική χρεοκοπία σημαίνει ότι οι πλήρως αποτυχόντες πολιτικοί (του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ) αντί να ζητήσουν συγνώμη και να μπουν μόνοι τους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, αποφασίζουν να πάρουν μαζί τους και ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού (εν είδει  προ-επιλεγέντων ομήρων).
- Επιλεκτική χρεοκοπία σημαίνει ότι οι κρατικοδίαιτοι

«Εκκαθάριση» χωρίς κάθαρση στα Πανεπιστήμια; Του "δικού μας" Γιάννη Πανούση

Πριν καταθέσω την άποψή μου για το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας για τα ΑΕΙ/ΤΕΙ θα ήθελα να μας δοθούν κάποιες απαντήσεις σ’ ερωτήματα όπως:
1. Ποιοι πολιτικοί τους νυν «κοπτόμενους» για την εξοικονόμηση χρημάτων με την συνένωση Πανεπιστημίων διέσπειραν τμήματα στις εκλογικές τους Περιφέρειες; Μόνοι τους τα ίδρυσαν οι καταγγελλόμενοι  για όλα Πρυτάνεις; Θα υπάρξει έστω και ένας υπουργός να παραδεχθεί την αλήθεια που όλη η ακαδημαϊκή κοινότητα γνωρίζει;
2. Ποιοι από τους νυν «κοπτόμενους» για διαφάνεια και αξιοκρατία

Μαλλιά – Κουβάρια. Του "δικού μας" Γιάννη Πανούση

(Η Δημοκρατία αδυνατεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της)
Πηγαίνω συχνά στον φωτογράφο. Τουλάχιστον έτσι,
Χαμογελώ συχνότερα. Λένα Παππά, Στον φωτογράφο

Τί το ιδιαίτερο είχαν τα επεισόδια πριν λίγες μέρες στο κέντρο της Αθήνας; Κατά τη γνώμη μου, πέραν των καταστροφών (τόσο υλικών όσο και της εικόνας της χώρας), εγείρουν και ένα επιπλέον ζήτημα για την ίδια την Δημοκρατία: Υπάρχουν διακριτοί (και ορατοί) ρόλοι και θεσμικές λειτουργίες ή ο καθένας εφαρμόζει τον δικό του «νόμο»;
Οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι στα επεισόδια, αλλά και όσοι τα

Πολιτική ω(ρι)μότητα; Του "δικού μας" Γιάννη Πανούση

Από τη μία πλευρά χαίρομαι που τον τελευταίο καιρό οι πολιτικοί του κεντρο-σο(ϊ)σιαλισμού επανέφεραν στο λεξιλόγιο τους τη λέξη «πατρίδα» (την οποία είχαν επί χρόνια χαρίσει στους Ελληναράδες). Από την άλλη αυτή η εμμονή των (αστράτευτων; κοσμοπολιτών; φραγκολεβαντίνων;) κυβερνητικών να σώσουν την πατρίδα (ή μήπως την «παρτίδα τους»;) δεν μπορεί να μη συνοδεύεται από καταδίκη για αναξιότητα και πολιτικό εξοστρακισμό όσων υπηρέτησαν τον εαυτό τους (και την παρέα τους) και όχι τον Ελληνισμό.Αφού επαγγέλλονται τη διαφάνεια (ελπίζω να εννοούν και τη δική τους και όχι μόνον των άλλων) καιρός είναι να μας ενημερώσουν για