Το «Σπήλαιο του Πλάτωνα» (Πλάτωνος Πολιτεία, 514α-517α), όντας μια
τεράστια διαχρονική αλήθεια, μας λέει βασικά ότι για πολλές χιλιάδες
χρόνια (όσο κι αν ακούγεται απίστευτο) υπάρχει κατεστημένο που μας έχει
εγκλωβισμένους.
Είναι απίστευτο πόσο επίκαιρη είναι η αναφορά στο σπήλαιο και στους "δεσμώτες" και ο παραλληλισμός με τα ΜΜΕ, με την πολιτική, με την χειραγώγηση, με την τρόϊκα και με την ψευδαίσθηση που βιώνουμε και σήμερα.
Για όσους δεν έχουν διαβάσει την "Πολιτεία" ας τη διαβάσουν κάποια στιγμή. Είναι τόσο επίκαιρη που ξεχνάς ότι έχει γραφτεί πριν από 2.500 χρόνια. Είναι τόσο διαχρονική και τόσο επεξηγηματική, που σου φαντάζει απίστευτο το πως κάποιος από τόσο παλιά σου δίνει εξηγήσεις για το σήμερα και το αύριο.
Για να παραμείνουμε αλυσοδεμένοι, είναι πράγματι εξαιρετικά αξιοθαύμαστο το πόσο εφευρετικοί είναι οι άνθρωποι του παρασκηνίου, οι οποίοι εκτός των άλλων μας έχουν βάλει να τσακωνόμαστε μεταξύ μας (ιστορικά ανελλιπώς σε όλες τις εποχές) και αυτοί υπογείως να κάνουν την δουλειά τους μια χαρά (πόλεμοι, νόμοι επί νόμων, … και όχι μόνο).
Στην πολιτική για παράδειγμα, βάζουν ταμπέλες στα μέτωπά μας: δεξιός, αριστερός, κεντρώος, … και τελειωμό δεν έχει. Έτσι χωρίς να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε ξαφνικά μέσα σε κάποια στάνη και σχεδόν όλοι ακολουθούμε πιστά τον τσοπάνη μας και ελεγχόμαστε από το τσοπανόσκυλό του.
Κάτω από αυτό το πρίσμα ο Πλάτωνας, μας δείχνει πόσο άχρηστες είναι όλες αυτές οι κομματικές
Είναι απίστευτο πόσο επίκαιρη είναι η αναφορά στο σπήλαιο και στους "δεσμώτες" και ο παραλληλισμός με τα ΜΜΕ, με την πολιτική, με την χειραγώγηση, με την τρόϊκα και με την ψευδαίσθηση που βιώνουμε και σήμερα.
Για όσους δεν έχουν διαβάσει την "Πολιτεία" ας τη διαβάσουν κάποια στιγμή. Είναι τόσο επίκαιρη που ξεχνάς ότι έχει γραφτεί πριν από 2.500 χρόνια. Είναι τόσο διαχρονική και τόσο επεξηγηματική, που σου φαντάζει απίστευτο το πως κάποιος από τόσο παλιά σου δίνει εξηγήσεις για το σήμερα και το αύριο.
Για να παραμείνουμε αλυσοδεμένοι, είναι πράγματι εξαιρετικά αξιοθαύμαστο το πόσο εφευρετικοί είναι οι άνθρωποι του παρασκηνίου, οι οποίοι εκτός των άλλων μας έχουν βάλει να τσακωνόμαστε μεταξύ μας (ιστορικά ανελλιπώς σε όλες τις εποχές) και αυτοί υπογείως να κάνουν την δουλειά τους μια χαρά (πόλεμοι, νόμοι επί νόμων, … και όχι μόνο).
Στην πολιτική για παράδειγμα, βάζουν ταμπέλες στα μέτωπά μας: δεξιός, αριστερός, κεντρώος, … και τελειωμό δεν έχει. Έτσι χωρίς να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε ξαφνικά μέσα σε κάποια στάνη και σχεδόν όλοι ακολουθούμε πιστά τον τσοπάνη μας και ελεγχόμαστε από το τσοπανόσκυλό του.
Κάτω από αυτό το πρίσμα ο Πλάτωνας, μας δείχνει πόσο άχρηστες είναι όλες αυτές οι κομματικές

