Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια παιδική χαρά με τα όλα της.
Με τα δέντρα της που τη σκίαζαν, με τις κούνιες της, τις τσουλήθρες της, την τραμπάλα της, τα παιχνίδια ελατήρια , τα παγκάκια της και φυσικά με πλήθος μικρών και μεγάλων παιδιών που έπαιζαν εκεί μεσημέρι βράδυ.
Το πρώτο χτύπημα στην παιδική χαρά ήταν το κλάδεμα των δέντρων. Το λιοπύρι του καλοκαιριού έδιωξε τα παιδιά τουλάχιστον μέχρι τη δύση του ήλιου οπότε και συνέρρεαν για να αναπληρώσουν τις
χαμένες ώρες παιχνιδιού.
Σιγά σιγά ένα ένα τα παιχνίδια καταστρέφονταν χωρίς βέβαια ποτέ να αντικαθίστανται. Πρώτα η τραμπάλα, μετά οι τσουλήθρες και τέλος μία μία οι κούνιες.
Μέσα στο σκηνικό της αποσύνθεσης τα δύο παγκάκια φαίνεται ότι θεωρήθηκαν περιττά και
