Τον περασμένο Μάιο, με τα σύννεφα ήδη πυκνά πάνω από την χώρα μας,
ξάφνου εμφανίστηκε μια λεπτή αχτίδα φωτός. Η στατιστική υπηρεσία ανέφερε
ότι, αναπάντεχα, το εθνικό μας εισόδημα είχε αυξηθεί κατά 0,8% στο
πρώτο τρίμηνο του 2011. Καθώς όλοι μας ποθούμε ένα σωσίβιο ελπίδας μέσα
στην αντάρα της απελπισίας, πολλοί πιάστηκαν τότε από αυτό το μαντάτο,
ελπίζοντας ότι θα φέρει κι άλλα τέτοια χαρμόσυνα νέα. Όπως όμως
γνωρίζουμε τώρα όλοι, ο χρυσός ήταν κίβδηλος. Στις 15 Μαΐου, μια μέρα
μετά την ανακοίνωση (περί αύξησης του ΑΕΠ κατά 0,8%), δημοσίευσα εδώ,
στο protagon, την ανάλυση του λόγου που, φευ, η αύξηση αυτή ήταν ένα
στατιστικό τερτίπι άνευ σημασίας. Ο τίτλος του άρθρου:
«Το θλιβερό 0,8%».
Πολλοί αναγνώστες αντέδρασαν σε εκείνο το άρθρο γράφοντάς μου σχόλια του
τύπου: «δεν μπορείτε να ξεφύγετε από την μίζερη κριτική της
καταστροφολογίας. Άραγε τι είδους ευχαρίστηση είναι δυνατόν να σας
προσφέρει η συνεχής γκρίνια;» Προφανώς δεν μου δίνει καμία ευχαρίστηση
να διαψεύδω ελπίδες, όσο ανεδαφικές και να είναι. Απεχθάνομαι την
γκρίνια όπως όλοι μας. Αλλά,
