Επί δεκαετίες, ο ελληνικός μύθος της εξωτερικής πολιτικής μας έλεγε ότι η προσφυγή της χώρας μας στα διάφορα "ευρωπαϊκά" όργανα, θα είχε ως αποτέλεσμα την δικαίωση της χώρας μας. Με μία μεταφυσική σχεδόν πίστη, σε ένα "δίκαιο" το οποίο αποτελούσε την ... καλύτερη υπεράσπιση των εθνικών μας δικαίων.
Η σημερινή σφαλιάρα, που μας ήλθε από το καθ' ύλην αρμόδιο όργανο, για την επίλυση των διεθνικών διαφορών, απέδειξε μία και καλή ότι η ρητορεία της "δημοκρατικής, μικρής και τίμιας Ελλάδος" που προσφεύγει πάντα σε διαιτησίες για να επιλύσει τα εθνικά της προβλήματα, είναι η ισχυρότερη εγγύηση για την αποτυχία. Εδώ και δεκαετίες, η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει εφησυχασθεί στο να αναμένει τις κινήσεις όλων των υπολοίπων.
Παθητική και μίζερη, αναμένει τις αποφάσει "οργάνων" αναμένοντας ότι αυτές θα την σώσουν από τον
Η σημερινή σφαλιάρα, που μας ήλθε από το καθ' ύλην αρμόδιο όργανο, για την επίλυση των διεθνικών διαφορών, απέδειξε μία και καλή ότι η ρητορεία της "δημοκρατικής, μικρής και τίμιας Ελλάδος" που προσφεύγει πάντα σε διαιτησίες για να επιλύσει τα εθνικά της προβλήματα, είναι η ισχυρότερη εγγύηση για την αποτυχία. Εδώ και δεκαετίες, η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει εφησυχασθεί στο να αναμένει τις κινήσεις όλων των υπολοίπων.
Παθητική και μίζερη, αναμένει τις αποφάσει "οργάνων" αναμένοντας ότι αυτές θα την σώσουν από τον

