Πρυτάνεις – Τσιγγάνοι: 1-0. Του Σταύρου Θεοδωράκη

Θα πρέπει να ήταν δέκα μέρες πριν τις εκλογές του Μαΐου. Στην είσοδο της Νέας Δημοκρατίας στην Συγγρού στριμωχνόταν πολύ κοστούμι. «Σας έφερα το ανιψάκι μου που ξέρει από κομπιούτερςςς». «Φέρτε μου αφίσες του Σαμαρά να γεμίσω το χωριό μου». «Η κόρη μου τελείωσε αριστούχα το Οικονομικό και θέλει να βοηθήσει».
Οι θυρωροί, όρθιοι μπροστά στις σκάλες και τους ανελκυστήρες προσπαθούσαν να βάλουν σε μια σειρά τους «εθελοντές» που αδημονούσαν να προσφέρουν.
Η ψυχρολουσία από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε έρθει ακόμη και οι «παράγοντες» στοιχημάτιζαν ότι οι κάλπες θα βγάλουν μόνο γαλάζια εξουσία.
Στον όροφο του Προέδρου επικρατούσε μεγαλύτερη τάξη. Πιο σικ εμφανίσεις, πιο περιποιημένες κομμώσεις. Τα λουστρίνια με την μεγάλη χρυσαφί αγκράφα, που φορούσε ο κύριος απέναντι μου,

Όχι άλλα μπλα-μπλα. Του Σταύρου Θεοδωράκη

Ο «αρχηγός» λοιπόν προτείνει:

-Εκλογές σε συγκεκριμένη ημερομηνία κάθε 4 χρόνια. Παρόμοια διάταξη έχει το σουηδικό Σύνταγμα.
-Οι βουλευτές να είναι 200 και να εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες. Ανώτατο όριο βουλευτικής θητείας 12 έτη.
-Ασυμβίβαστο της βουλευτικής και της υπουργικής ιδιότητας.
-Κανένας δεν μπορεί να είναι υποψήφιος βουλευτής αν δεν έχει συμπληρώσει τουλάχιστον 5 χρόνια εργασίας σε οποιονδήποτε – μη πολιτικό – χώρο.
-Κατάργηση οποιασδήποτε σύνταξης χορηγείται λόγω θητείας σε αιρετό αξίωμα (προέδρων

Οι εξελίξεις τρέχουν! Του Σταύρου Θεοδωράκη

Λύθηκε λοιπόν και αυτός ο γόρδιος δεσμός. Στην θέση του Παπουτσή πήγε ο Χρυσοχοϊδης, στην θέση του Μιχάλη η  Άννα και στην θέση της Άννας ο Μπαμπινιώτης. Τα κομματικά επιτελεία ολοκλήρωσαν με επιτυχία άλλη μια δύσκολη υπόθεση. Και είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα. Σε δέκα μέρες καταφέραμε όχι μόνο να δούμε το πρόβλημα αλλά και να το αντιμετωπίσουμε. Αλλάξαμε καρέκλα σε δυο υπουργούς και προσθέσαμε και έναν νέο. Ήταν ένα σαφέστατο μήνυμα και προς τους ξένους. Ότι οι Έλληνες όταν θέλουν μπορούν. Ένα τσακ χρειαζόμαστε για να ξεχυθούμε μπροστά. Αλλά ας μην φιλοσοφώ, γιατί οι εξελίξεις τρέχουν.

Από στιγμή σε στιγμή αναμένεται η συνάντηση του Μιχάλη με τον Πρόεδρο της της Δημοκρατίας. «Ανησυχώ» θα πει ο Πρόεδρος, αλλά ο Μιχάλης, σαν παλιά καραβάνα, δεν θα πει «και εγώ» όπως θα

Βγάλτε τους πολιτικούς στον δρόμο. Του Σταύρου Θεοδωράκη

Της Μαρίας της πήρανε ξανά το κινητό. Καθόταν στα σκαλοπάτια
του σπιτιού της περιμένοντας τους φίλους της. Στην Παπαδιαμαντοπούλου λέμε τώρα, μια ανάσα από τα θέατρα. Ώρα 7 το απόγευμα. Αυτός που της το άρπαξε ήταν 25αρης, με φόρμα και αθλητικά, ακριβό δερμάτινο μπουφάν και σκούφο παρδαλό. Φοιτητής θα έλεγες βορείων προαστίων. Η Μαρία τον κυνήγησε, φώναζε «βοήθεια κλέφτης» αλλά κανείς δεν άκουσε. Άκουσαν δηλαδή αλλά που να τρέχεις και πού να μπλέκεις. Για την επόμενη μια ώρα η Μαρία έκλαιγε. Δεν ήταν πρώτη φορά που την έκλεψαν. Την προηγούμενη φορά ήταν στο Σύνταγμα. Της άρπαξαν τη τσάντα, την έριξαν κάτω και έφυγαν. Ήταν βράδυ αργά όμως, και το δικαιολόγησε. Τώρα όμως ήταν απόγευμα.
Και μετά είναι η Ουρανία Ξυλούρη θα την ξέρετε. Του Νίκου η λεβέντισσα. Κάποιοι την Κυριακή – τη γνωστή Κυριακή – πήγαν να κάψουν τη στοά στην Πανεπιστημίου που είναι και το «δισκάδικό» της. Ξέρω, δεν λέμε πια «δισκάδικο», αλλά έτσι το λέγαμε πάντοτε. Η Ουρανία είχε πάντα έτοιμες τις τσικουδιές, τις ελιές και τα φιστίκια τα κρητικά. Ακούγαμε λίγο λύρα και φεύγαμε. Δυο τρεις φορές το χρόνο ψωνίζαμε καμιά κασέτα, μετά δίσκους, τώρα cd. Και αυτοί που δεν ξέρουν ούτε τον

"Φευ". Του Σταύρου Θεοδωράκη.

Η συνάντησή μου με τον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο έγινε λίγα  λεπτά με το τέλος της ψηφοφορίας στον διάδρομο που συνδέει το γραφείο του με την αίθουσα συνεδρίασης της Βουλής. Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι ήταν συγκεντρωμένοι στο Περιστύλιο και συζητούσαν τα απρόοπτα της βραδιάς, με τους βουλευτές. Όλοι προσπαθούσαμε να μάθουμε αν ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου θα διέγραφαν τους αντάρτες τους, που είπαν «όχι» στο μνημόνιο. Τι εξέλιξη αλήθεια και αυτή; Ο Σαμαράς έχασε την σαμαρική του ομάδα και ο Παπανδρέου τους παπανδρεϊκούς του. Ή για να σας το πω και αλλιώς: Ο Σαμαράς δεν μπόρεσε να ελέγξει ούτε τον

«Όχι» με την σιγουριά του «ναι»; Του Σταύρου Θεοδωράκη

«Είναι αλήθεια ότι οι έλληνες αστυνομικοί θα επιχειρήσουν να συλλάβουν τον Τόμσεν, τον  Ντερόουζ και τον Μαζούχ;».
Το ερώτημα με βρήκε κατακέφαλα το μεσημέρι του Σαββάτου (χθες δηλαδή) λίγο μετά την βροχή και την πορεία. Ήμουν στην γωνία της Βουκουρεστίου με την Πανεπιστημίου όταν ένα ξένο τηλεοπτικό συνεργείο (νομίζω Αυστριακό) κινηματογραφούσε την ωραία μας πόλη. Τα οχυρωματικά έργα στις Τράπεζες (έβαζαν χοντρότερες λαμαρίνες), τα σπασμένα μάρμαρα στου Ζολώτα, τα κατεστραμμένα παρτέρια στον πεζόδρομο έξω από του Ζώναρς, την μπαρουτοκαπνισμένη είσοδο του Άττικα.
Η ελληνίδα συνοδός του συνεργείου - και μεταφράστρια τους - είχε την φαεινή ιδέα να με συστήσει ως έναν δημοσιογράφο που δουλεύει στην ελληνική τηλεόραση και στο πιο γνωστό portal (SIC) γνώμης της χώρας. Την συνέχεια την φαντάζεστε. «Είναι αλήθεια ότι η αριστερά θα πάρει 40%; Το κόμμα του Παπανδρέου έπεσε από το 40% στο 8%; Το 40% των ελλήνων θέλει να επιστρέψετε στη

Η χώρα των ηρώων. Του Σταύρου Θεοδωράκη

Αυτή η χώρα μπορεί να μην έχει πολιτικούς, έχει όμως ήρωες. Καπεταναίους ξακουστούς που καλπάζουν στους δρόμους της Αθήνας ολημερίς και ολονυχτίς και δεν αφήνουν σε ησυχία τους Τροϊκανούς.
Ακόμη και όταν ξεπεζεύουν από τα άλογα – ή τέλος πάντων από τα τζιπ και τις λιμουζίνες – η περπατησιά τους μαρτυρά ότι είναι λεβέντες άντρες. Ο ένας θα σώσει – αν δεν έσωσε ήδη - τα δώρα μας.
Τα καλοκαίρια μας και τα Χριστούγεννα μας θα έχουν πια το όνομά του. Σαμαράς ο δωροσώστης. Κουραμπιέδες, μελομακάρονα και σαμπρέλες (μπάνιου) θα έχουν πια κάτι από το σχήμα του ηρωικού του προσώπου.
Ο άλλος ο Καρατζαφέρ αγάς θα σώσει – αν δεν έσωσε ήδη – τις συντάξεις και τα Ταμεία. Μην σας ξεγελά το όνομά του, παραπλανητικό είναι για να νομίσουν οι Ευρωπαίοι ότι είναι Τούρκος

Ο «έξω από 'δω». Του Σταύρου Θεοδωράκη

Σας γράφω βιαστικά από τα σκαλοπάτια της Βουλής. Οι ομιλίες της Νέας Δημοκρατίας επί του προϋπολογισμού με αφήνουν αποσβολωμένο. Ο παραλογισμός δεν έχει τέλος. «Το ότι σας ψηφίσαμε δεν σημαίνει ότι σας δώσαμε και την καρδιά μας, η καρδιά μας ανήκει αλλού», ήταν το κορυφαίο που ειπώθηκε. Εφηβικές σαχλαμάρες από ένα πολιτικό σύστημα που έχει ξεκουτιάνει. Οι υπόλοιποι Νεοδημοκράτες – εξαιρώ τους Νεοδημοκράτες υπουργούς - είπαν περίπου το εξής: Δεν μας αρέσει ο προϋπολογισμός σας αλλά είστε μια λύση ανάγκης. Θα σας ψηφίσουμε αλλά δεν θα σας στηρίξουμε. Κάντε την βρόμικη δουλειά και φύγετε. Ουστ - ουστ – ουστ.
Οι πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν ότι τα μεσάνυχτα της Τρίτης οι Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω; Του Σταύρου Θεοδωράκη

Οι εφοριακοί είναι εναντίον των δημοσιογράφων: «Αυτοί να μας πουν πώς έκαναν τα λεφτά. Οι υπάλληλοι των πολιτικών που την μια μέρα είναι με τον ένα και την άλλη μέρα είναι με τον άλλο. Τα κανάλια που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις».
Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι είναι εναντίον των εφοριακών: «Εκεί να δεις μαύρο χρήμα. Για να σου κλείσουν μια υπόθεση θέλουν ένα αμάξι. Όλοι έχουν περιουσίες στο όνομα της γυναίκας τους, του πεθερού τους, τους ξαδέλφου τους. Και κανείς δεν τολμάει να τους ελέγξει γιατί τραβάνε μια απεργία και σταματούν τα έσοδα».
Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εναντίον των ταξιτζήδων:  «Να μας

Αναρχία και Εξουσία. Του Σταύρου Θεοδωράκη

Η αφίσα ήταν στα ασπρόμαυρα χρώματα των αναρχικών (και του ΠΑΟΚ - αλλά αν ήταν του ΠΑΟΚ δεν θα έγραφα γιατί θα ήταν αρμοδιότητα άλλου συντάκτη).
Η αφίσα λοιπόν, «φώναζε» «Τα GOLDEN BOYS των καναλιών ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΑΝ τους εργαζόμενους του δημοσίου, των ΔΕΚΟ, του ιδιωτικού τομέα, της υγείας, δασκάλους, καθηγητές, φαρμακοποιούς, φοιτητές, συνταξιούχους, εμποροϋπάλληλους, ναυτεργάτες, τραπεζοϋπάλληλους, επιστημονικούς κλάδους, αγρότες, φορτηγατζήδες, ελεύθερους επαγγελματίες, νεολαίους, απεργούς, απολυμένους, συμβασιούχους, απλήρωτους, τους

Τα διδάγματα του Λεωνίδα. Του Σταύρου Θεοδωράκη

Ιούνιος 2011. Τον άφησα στο κρεβάτι. Η κουβέντα μας είχε κρατήσει πολύ. Ώρες ολόκληρες. Με παύσεις βέβαια. «Σταύρο τελειώσαμε» μου είπε κάποια στιγμή και έκανα σήμα στις κάμερες να κλείσουν. Η κυρία Ελένη, η γυναίκα από την Μολδαβία που τον φρόντιζε τα τελευταία χρόνια, οδήγησε το καρότσι στο υπνοδωμάτιο.
Από τον Φεβρουάριο δεν περπατούσε. Ξάπλωσε και με χαιρέτησε. Έκανα δυο βήματα, ότι φεύγω τάχα και έμεινα από μακριά να τον παρατηρώ. Ένα παλιό κρεβάτι, μια όμορφη λευκή κουβέρτα, βιβλία στο κομοδίνο, φωτογραφίες.
Οι γιοί του, ο Μιχάλης, ο Μίλτος, η γυναίκα του η Καλλί. Ο νους

Παγκόσμιο χωριό σε σύγχυση. Του Σταύρου Θεοδωράκη

«Οι Αμερικανοί την πάτησαν γιατί είναι βουτυρόπαιδα». Αυτό είναι ένα από τα πρώτα συμπεράσματα της περισπούδαστης ανάλυσης, τοπικής εφημερίδας, που έχω μπροστά μου. Σε μια άλλη παράγραφο διαβάζω «έτσι την πατάνε αυτοί που δεν σέβονται τα δίκια των λαών». «Ήρθε η ώρα οι ηγεμόνες, οι προύχοντες και οι κολαούζοι τους να πάνε στον αγύριστο».
Η σκέψη της αναλύτριας κάνει άλματα και εγώ αναζητώ το βιογραφικό της που, αδίκως, είναι καταχωνιασμένο στο τέλος μόνο του κειμένου. Απόφοιτος ελληνικού οικονομικού πανεπιστημίου, γραμματέας του συλλόγου γυναικών της περιοχής και τέως