Δ. Καζάκης. H διαπραγμάτευση του Σαμαρά και οι επίδοξοι μιμητές του.

Τι σημαίνει διαπραγμάτευση; 
Ξέρει κανείς από τους κυβερνώντες, αλλά κι από εκείνους που ασκούν «υπεύθυνη αντιπολίτευση»; Ή απλά ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου μπας και στραβωθεί τελείως;
Πάντως ο κ. Σαμαράς έδωσε ρεσιτάλ «διαπραγμάτευσης». Υποτίθεται ότι πήγε να κερδίσει μια παράταση χρόνου για να πάρει η χώρα μια «ανάσα».
Αυτό τόνιζε η κυβέρνηση ότι ήταν το ζητούμενο. Βέβαια στην πορεία άλλαξε και έγινε ένα ταξίδι για να «σπάσει ο πάγος», για να «υπάρξει συνεννόηση» κι άλλε τέτοιες κωμικές παρακρούσεις της επίσημης προπαγάνδας. Αλλά έστω ότι πήγε να κερδίσει μια «ανάσα». Τι κέρδισε και τι έφερε πίσω;
Αν πούμε απολύτως τίποτε, θα ήταν εκτός πραγματικότητας.
Μήπως έφερε την «εκτίμηση» των Ευρωπαίων ηγετών; Σίγουρα. Εκείνη που έτρεφαν πάντα οι ηγέτες της αποικιοκρατίας για τα πιο πιστά τους δουλικά. Κι ο Σαμαράς ξεπέρασε κάθε όριο δουλικότητας,

Η ΑΟΖ ως διαπραγματευτικό χαρτί

Ένα από τα κυριότερα πλεονεκτήματα της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, ειδικά αφού θεσπιστεί, είναι ότι αποτελεί ένα διαπραγματευτικό χαρτί. Η ελληνική ΑΟΖ δεν είναι απλώς ένα τεράστιο θαλάσσιο εμβαδόν, είναι και τεράστια αποθέματα υδρογονανθράκων, τα οποία ακολουθούν ως γεωλογική συνέχεια εκείνα του Ισραήλ (ειδικά τα κοιτάσματα Leviathan και Tamar) και της Κύπρου (κοίτασμα Αφροδίτη).
Αυτή η δυνατότητα, αφού δεν έχουν γίνει ακόμα οι απαιτούμενες γεωτρήσεις, αλλάζει ήδη τα δεδομένα σε γεωπολιτικό επίπεδο, προσφέροντας στην ελληνική κυβέρνηση ένα πλαίσιο υπερθετικό την ώρα που παλεύει για ν’ αλλάξει την οικονομική κατάσταση της χώρας μας και που συνομιλεί με ξένες χώρες. Η ΑΟΖ είναι ένα ισχυρό χαρτί απέναντι