Ένα δώρο του L1. Ελύτης στην ανέκδοτη ομιλία του στα Νόμπελ

Στις σκοτεινές και δύσκολες εποχές που βιώνουμε, στις εποχές του Πάγκαλου, του Βενιζέλου, του Αντωνάκη, του Τζέφρυ, του Σόιμπλε, του Γιούνκερμαν του Γιόσκα Φίσερ, του Σόρος, των ΜΚΟ, των «φασιστών» και «αντιφασιστών», επιλέγουμε για μια ακόμη φορά, να ξαναθυμίσουμε στον δυστυχισμένο και καταταλαιπωρημένο Λαό μας, «ιδανικές φωνές κι αγαπημένες εκείνων που πέθαναν, ή εκείνων που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους», όπως λέει ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής, Κ.Π. Καβάφης. Ο οποίος και «προφητικά», συνεχίζει: «Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε· κάποτε μες στην σκέψη τες ακούει το μυαλό. Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας – σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει».
Επιλέγουμε λοιπόν σήμερα αντί Δελτίου Τύπου, την ανέκδοτη ομιλία του Μέγιστου Οδυσσέα Ελύτη, στην απονομή του βραβείου Νόμπελ ποίησης, το 1979. Γιατί πολύ απλά, ότι ήταν να ειπωθεί για την Πατρίδα και τον Λαό μας, ειπώθηκε. Όλα τα υπόλοιπα, είναι απλή ηχώ, της «Ελλάδας που επιμένει, της Ελλάδας που ελπίζει, της Ελλάδας που αντιστέκεται». Αυτής της Ελλάδας, που ταπεινά αγωνίζεται