Ένα σκηνικό απο σήμερα στο Σύνταγμα 20/10/2011 που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.

Μια στιγμή που πραγματικά λίγο έλειψε να βάλω τα κλάματα, για το που έχουμε φτάσει.
Ένας πατέρας, γκρίζα μαλλιά, γύρω στα 50, κουρασμένο πρόσωπο, πετούσες πέτρες στους κουκουλοφόρους-αναρχικούς. Έκλαιγε… έκλαιγε από την στεναχώρια και απο τα νεύρα του.
Του λέω:
– Μην πετάς πέτρες, θα φας καμιά και δεν έχεις κράνος. Κάποιος σίγουρα θα σε περιμένει σπίτι.
– Με περιμένουν, αλλα ποιός θα τους ταϊσει. 4 παιδιά έχω ρε φιλε, 4 παιδάκια…. τι να…..