Θυμάμαι παλιά επί Μιττεράν. Στο εσωτερικό, του έσερναν τα διάφορα, έξω όμως «ένας ήταν ο πρόεδρος».
Το ίδιο τώρα και στη Γερμανία. Με εξαίρεση ορισμένες πιο «φιλοσοφημένες» φωνές που χτυπάνε τα κάθε είδους καμπανάκια κινδύνου όπως εκείνη του Άλμπρεχτ Ριτσλ το «συμφέρον» της Γερμανίας μπαίνει πάνω απ’όλα.
Βέβαια εδώ ξεκινούν και οι ενστάσεις. Πως ορίζεται η λέξη «συμφέρον»…
Έχω την αίσθηση πως μερικές φορές η λογική και ο ρεαλισμός υποχωρούν ή απλά το έλλειμμα ήθους υπερτερεί.
Πιστεύω πως η λέξη «συμφέρον» ορίζεται από ορισμένους ως το ανώτατο επίπεδο του κέρδους για
τους εαυτούς τους ή για την τάξη τους με βάση μία ελαστική συνείδηση νεοφιλελεύθερης κοπής όπου το ήθος υποχωρεί σε ένα σύστημα ιδεών και αξιών που θα θαύμαζαν πολλοί δικτάτορες.
Μπροστά στην πλήρη σιγή των Ελλήνων πολιτικών που φοβισμένοι για τις θέσεις τους και την εύνοια του ξένου παράγοντα, μία στρατιά ευρωπαίων οικονομολόγων, τραπεζιτών και πολιτικών καθημερινά προσβάλλει και εξυβρίζει χώρες με πρώτη και κύρια την Ελλάδα.
Από τους ανίκανους και τεμπέληδες Έλληνες έως την έξωση από την ευρωζώνη για παραδειγματισμό ή τιμωρία, δύσκολα βλέπω ευρωπαϊκό πνεύμα ή μια κάποια ιδέα της Γαλλικής Επανάστασης ή όλων των άλλων εξεγέρσεων που ακολούθησαν στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.
Τελευταία επεισόδια, ο ανεκδιήγητος Βαυαρός υπουργός οικονομικών που προσβάλλει θέλοντας να μας διώξει από τη μαμά Ευρώπη γιατί χρωστάμε, δεν ξεπουλάμε γρήγορα και δεν κάνουμε αυτό που θέλει.
Τι κι αν ο Βεστερβέλε τους λέει «σταματήστε τις προσβολές» είναι εις βάρος μας; Ξέρει τι λέει! Απλά τους δηλώνει πως θα τους γυρίσει μπούμερανγκ!
Επόμενο επεισόδιο το Spiegel όπου, έτσι του προέκυψε –και έχει τους λόγους του- βάζει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στο ίδιο επίπεδο με την Μαρίν Λε Πεν, θεωρώντας τον έναν από τους δέκα πιο επικίνδυνους και λαϊκιστές ηγέτες…
Την ίδια άποψη βέβαια είχε και ο κ. Σαμαράς όταν χαρακτήριζε τον Τσίπρα «αφελή και επικίνδυνο».
Αν όμως βάλουμε στην άκρη τον κ. Σαμαρά, γιατί τέτοια μανία;
Έχω την εντύπωση πως αυτή την ώρα παίζονται τα τελευταία χαρτιά της γερμανικής πολιτικής και υπεροχής στην Ευρώπη.
Το Βερολίνο επιθυμεί να ελέγξει ό,τι δεν συμφέρει την πολιτική και οικονομική του επέκταση (στα Βαλκάνια έχει ήδη κερδίσει τις ενδιάμεσες χώρες …).
Άποψή μου είναι πως αυτή η πολιτική είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων και δεν έχει καμιά δυνατότητα επιτυχίας.
Η πολιτική που θέλει όλη τη Νότια Ευρώπη(συμπεριλαμβανομένης και τη Γαλλίας –ενδεχομένως και άλλων χωρών) στα χέρια των αγορών και των τραπεζών θα συναντήσει γρήγορα πολύ πιο σοβαρές εθνικές αντιστάσεις θέτοντας τέλος στο όνειρο του Βερολίνου για μεγαλύτερη δημοσιονομική-οικονομική-πολιτική ενοποίηση.
Μπορεί ορισμένο μέρος της εξουσίας σε αυτές τις χώρες να έχει «παγκοσμοποιημένες» απόψεις, δεν ισχύει ωστόσο ούτε για τους λαούς, ούτε για το σύνολο των ηγετών.
Η Ιστορία μας διδάσκει επίσης πως κάθε φορά που το Βερολίνο ήθελε –με πόλεμο έως σήμερα- να υποτάξει την Ευρώπη και μεγαλύτερους χώρους, πάντα κατέληγε σε φιάσκο με τεράστιο ωστόσο κόστος για όλη την Ήπειρο και τον Κόσμο.
Μήπως σήμερα η κατάσταση είναι διαφορετική;
Τι σας κάνει να πιστεύετε πως ο Ισπανός, ο Ιταλός, ο Έλληνας ή ο Γάλλος θα δεχθεί τους «Γερμανούς» ως τάξη εξουσίας στις χώρες τους;
Μπορεί ο φόβος για το χειρότερο να αποτελεί ακόμα απειλή για τη χώρα μας, για πόσο όμως θα μπορούν να κινδυνολογούν και να γίνονται πιστευτοί;
Με τεράστια ανεργία, χωρίς φάρμακα και περίθαλψη, με μείωση μισθών και συντάξεων… πόσο ο κόσμος θα τους πιστεύει;
Η δική μου απάντηση είναι πως αυτό δεν γίνεται.
Κερδίζουν χρόνο, ξεπουλάνε τα τελευταία, ανατρέπουν δημοκρατικές κατακτήσεις με προπαγάνδα(εντοπίζουν πλαστά επιδόματα εύκολα, αλλά ποτέ μίζες της Siemens), γνωρίζοντας πως θα πέσουν γρήγορα!
Απλά, θέλουν να δημιουργήσουν τετελεσμένα, ώστε ο επόμενος(αν έρθει ο αντίπαλος) να βρει χέρσο, καμένο χωράφι που δεν παράγει… ούτε φόρους!
Επιπλέον, η στάση της σημερινής Γερμανίας και των χωρών που στηρίζουν τον άκρατο και κυνικό νεοφιλελευθερισμό, ενταφιάζει το όνειρο της Ενωμένης Ευρώπης, αφού προκαλεί όλες τις «εθνικές» δυνάμεις τουλάχιστον στις Μεσογειακές χώρες.
Και «εθνικό» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη συντηρητικό…
Το να μπει ένας κλέφτης στο σπίτι σου για να πάρει τα υπάρχοντά σου και να αντισταθείς, δεν είναι συντηρητικό! Αξιοπρέπεια και θέληση επιβίωσης λέγεται!
Γι αυτό λοιπόν οι «κεντρικές δυνάμεις» όπως θα έλεγαν στο Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (όπου ο συγγραφέας έχει εμπνευσθεί από την πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία) θα παίξουν τα τελευταία τους χαρτιά…
Ό,τι δεν συμφέρει την πολιτική μας είναι λάθος, λαϊκισμός και επικίνδυνο!
Το κακό με τα γεράκια στην Ευρώπη είναι πως ήθελαν και θέλουν την πίτα ολόκληρη… Ένα σκάκι με άυλα πιόνια...
Πολύ εγωιστικό, και αυτά πληρώνονται!
Μπορεί να λένε: «Wir über Europa*» αλλά λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο!
*Εμείς, υπεράνω Ευρώπης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Το Loutraki One σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά προτιμά τα Eλληνικά και όχι τα greeklish, το χιούμορ και όχι τις ύβρεις.
Επειδή το Loutraki One πιστεύει στη δύναμη του διαλόγου, αλλά όχι στην εμπαθή και στείρα αντιπαράθεση μόνο για το θεαθήναι, διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο, που αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα τoυ αρθρογράφoυ ή που δεν περιέχουν το e-mail του αποστολέα. Tο email των αποστολέων σχολίων δεν εμφανίζεται δημόσια.