«Καλά, γιατί γράφεις εμένα; Τον άλλο δεν το είδες που πέρασε με 150
km/h;» λέει ο κ. Γιώργος στον αστυνόμο που τον σταμάτησε για όριο
ταχύτητας.«Το δικό μου κλείσιμο στο μπαλκονάκι σας πείραξε; Του διπλανού τους παράνομους ορόφους δεν τους βλέπετε;» λέει ο κ. Κώστας στον υπάλληλο της πολεοδομίας.
«Και γιατί να γίνει εδώ το εργοστάσιο απορριμμάτων; Να γίνει αλλού…» λέει ο Δήμαρχος Άνω Πλαγιάς.
«Και γιατί να γίνει εδώ το στρατόπεδο προσωρινής κράτησης μεταναστών; Να γίνει αλλού…» λέει πάλι ο Δήμαρχος Κάτω Πλαγιάς.
«Καλά εμένα κυνηγάτε που δεν έκοψα μία απόδειξη κι αφήνετε τους απατεώνες τους πολιτικούς με τις μίζες και τις offshore;» λέει ο καταστηματάρχης του κοσμικού νησιού.
Η καθημερινότητά μας έχει γίνει μια συνεχής κολοκυθιά. Γιατί εμένα κι όχι τον άλλον. Αποτινάζουμε
το δικό μας μερίδιο ευθύνης επικαλούμενοι το αντίστοιχο του διπλανού.
Ο κάθε Έλληνας (ή και ομάδα Ελλήνων) θεωρεί ότι είναι στόχος και ότι όλοι οι υπόλοιποι του χρωστάνε. Ξέχωρα από τα οικονομικά μας προβλήματα έχουμε κι ένα πρόβλημα ατομικής ευθύνης. Ή μήπως μία από τις βασικές αιτίες των τωρινών οικονομικών μας προβλημάτων είναι και αυτό;
Στο έλλειμμα ατομικής ευθύνης έχουμε εθισθεί από το ίδιο το αναξιόπιστο κράτος. Για την κατάσταση αυτή το κύριο μέρος της ευθύνης είναι στους πολιτικούς που κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα κράτος στο οποίο ο Έλληνας πολίτης έχει χάσει την εμπιστοσύνη του. Αυτό το έλλειμμα εμπιστοσύνης προσπάθησε το πολιτικό σύστημα να το καλύψει με το να «κλείσει στόματα». Πώς; Δια της ανοχής και της ρουσφετοκρατίας. Βραχυπρόθεσμα το πράγμα δούλεψε, αλλά μακροπρόθεσμα δημιουργήθηκε σιγά-σιγά ένα τέρας. Η μεγάλη ευθύνη των πολιτικών δεν είναι μόνο για πράγματα που έκαναν, αλλά κυρίως για πράγματα που δεν έκαναν όταν έβλεπαν τον εκτροχιασμό. Η ατολμία μπροστά σε μικρές θυσίες δυστυχώς έφερε μετά πολύ μεγαλύτερες. Ετσι και η διαφθορά εξαπλώθηκε αφού ποτέ δεν πατάχθηκε και η ρουσφετοκρατία κυριάρχησε αφού κανείς δεν αντιστάθηκε, με ελάχιστες, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, εξαιρέσεις.
Μεγάλη ευθύνη έχουμε όμως κι εμείς ως πολίτες που μαυρίζαμε (μαυρίζουμε;) όσους λένε τα πράγματα με το όνομά τους και προσπάθησαν να αλλάξουν πράγματα και επιβραβεύσαμε λαϊκίστικες συμπεριφορές. Η αλήθεια σήμερα δεν είναι δημοφιλής. Το ξεβόλεμα επίσης.
Κι έτσι καταλήγουμε σε λύσεις σαφώς χειρότερες (οριζόντιες περικοπές εκεί που μπορούμε κι όποιος ζήσει έζησε) από αυτές που θα μπορούσαν να δοθούν (κάθε τάξη-κλάδος να θυσιάσει λίγο από τα κεκτημένα του) γιατί υπάρχουν αδύνατες και λιγότερο αδύνατες κοινωνικές ομάδες που όμως δεν βάζουν νερό στο κρασί τους για να κάνει η χώρα restart.
Όλοι σήμερα λένε ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι αναγκαίες, αλλά όταν κτυπάνε την πόρτα τους γίνονται φανατικοί πολέμιοί τους.
Γιώργος Μαυρωτάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Το Loutraki One σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά προτιμά τα Eλληνικά και όχι τα greeklish, το χιούμορ και όχι τις ύβρεις.
Επειδή το Loutraki One πιστεύει στη δύναμη του διαλόγου, αλλά όχι στην εμπαθή και στείρα αντιπαράθεση μόνο για το θεαθήναι, διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια που είναι υπέρ το δέον υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο, που αναφέρονται σε προσωπικά δεδομένα τoυ αρθρογράφoυ ή που δεν περιέχουν το e-mail του αποστολέα. Tο email των αποστολέων σχολίων δεν εμφανίζεται δημόσια.