Ένοχη σιωπή των μεγαλοεργολάβων και των πολιτικών στις καταγγελίες της Αγγελοπούλου.

Οι «καυτές» αλήθειες της Γιάννας Αγγελοπούλου
-Δεν φταίει ο λαός, αλλά η ηγεσία
-Το βιβλίο της, “My Greek Drama” και οι δημόσιες τοποθετήσεις- μηνύματα από το εξωτερικό

Όταν μιλάει για κάτι, από το πιο σημαντικό μέχρι και το πιο απλό, προκαλείται αναστάτωση. 
Σχόλια, αντιδράσεις, κριτική, απορίες, ερωτήματα, που συνήθως θέλουν να απαντήσουν στο γιατί μίλησε και πού στοχεύει. 
Αλλά και όταν σιωπά επί μακρόν, από κάποια στιγμή και μετά αρχίζουν οι «ερμηνείες». Γιατί δεν μιλάει δημόσια, αλλά με ποιους συνδιαλέγεται στο παρασκήνιο, τι ετοιμάζει, πού βρίσκεται, ποιους ακούει κ.ο.κ. 
Ένα είναι το συμπέρασμα την  Γιάννα Αγγελοπούλου: ότι η περίπτωσή της εμπίπτει σ’ εκείνες τις λιγοστές προσωπικότητες στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως, όπου η φήμη ξεπερνάει το μύθο ή ο
μύθος τη φήμη της.

Έτσι, από τη στιγμή που η «Mrs. Athens 2004» αποφάσισε να δώσει το στίγμα της για την εποχή που προηγήθηκε, που ζούμε και που έρχεται, μέσα από ένα βιβλίο, γεμάτο βιωματικές εμπειρίες, αλλά και τις δικές της αλήθειες για καταστάσεις και πρόσωπα της σύγχρονης Ελλάδας, που άλλους γοητεύουν και άλλους τρομάζουν, ήταν απόλυτα λογικό η απλή συνήθης αναστάτωση που θα ακολουθούσε, να εξελιχθεί σε μείζον γεγονός. Που μάλιστα θα τροφοδοτεί για καιρό την επικαιρότητα, καθώς για το «My Greek Drama», -και όχι μόνο-, η ίδια αποφάσισε να μιλήσει σε σειρά εκδηλώσεων μέχρι τέλους του μήνα σε πολλά πανεπιστήμια και άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα των ΗΠΑ. Σε Βοστόνη, Σικάγο, Τορόντο, Νέα Υόρκη, Ουάσιγκτον, Ατλάντα, Φιλαδέλφεια και το Σιάτλ.
Ερωτήματα
Το γεγονός ότι με το βιβλίο της ασχολούνται όλοι, χωρίς καν να το έχουν διαβάσει, ασφαλώς είναι μια πρώτη επιτυχία. Ακόμα και σοβαροί αναλυτές πάντως, διστάζουν να αποδώσουν σαφή σεναριακή διάσταση στην πρωτοβουλία της. Αν δηλαδή απλά θέλει να περιγράψει τα γεγονότα κυρίως που σχετίζονται με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, που βρίσκονται εδώ και καιρό στο επίκεντρο μιας συζήτησης αμφισβητήσεων γύρω από τη σκοπιμότητα της ανάληψης της διοργάνωσης, το κόστος της και του τι άφησαν τελικά στη δοκιμαζόμενη σήμερα Ελλάδα.
Ή πρόκειται για την εισαγωγή στο κυρίως θέμα, που θέλει την κ. Αγγελοπούλου να δηλώνει «παρούσα» στην ελληνική δημόσια ζωή και πιθανόν και στην πολιτική. Τι πιο φυσιολογικό άλλωστε, για μια γυναίκα, που κατά καιρούς έχει συνδεθεί με σενάρια, συχνά χωρίς βάση, άλλοτε όμως με πολύ βάθος, για την ίδρυση νέου κόμματος υπό την ηγεσία της ή διεκδίκηση ενός άλλου υψηλού δημόσιου, ακόμα και πολιτικούς αξιώματος.
Η εν λόγω συζήτηση πυροδοτείται άλλωστε αφενός από το πνεύμα που διατρέχει το βιβλίο της. «Οι Έλληνες μπορούν να πετυχαίνουν, όταν υπάρχει όραμα, θέληση, αλλά και κατάλληλη ηγεσία». Δεν το λέει έτσι ακριβώς, αλλά αυτό είναι το νόημα. Όπως και το ότι οι Έλληνες συχνά προδίδονται ακριβώς εξαιτίας πολιτικών ηγεσιών κατώτερων των περιστάσεων.
Αφετέρου, υπήρξε και η δήλωσή της στον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης. Σε μα συνέντευξη που έδωσε λίγο πριν παρουσιάσει σε Έλληνες, Αμερικανούς και άλλους νέους πώς η Ελλάδα ξέρει και μπορεί να φτάνει στην επιτυχία. Είπε λοιπόν δυο φράσεις: ότι δεν χρειάζεται έναν τίτλο ή την ταμπέλα του πολιτικού για να υπηρετήσει την πατρίδα της, διότι, όποτε κλήθηκε να προσφέρει, ήταν εκεί. Αλλά και ότι «δεν πρέπει να είμαστε σκληροί με τον λαό, αλλά με αυτούς που ηγούνται του λαού που τώρα υποφέρει».
Η πρώτη θεωρήθηκε ευθύς υπαινιγμός – προαναγγελίας επιστροφής στα δημόσια πράγματα. Αμέσως ανασύρθηκαν από τα συρτάρια τα σενάρια. Το τελευταίο απ’ αυτά την ήθελε με τις ευλογίες του Κλίντον, -που γράφει στο βιβλίο της-, να ηγείται νέου κόμματος την Ελλάδα, στα πρότυπα του Αμερικανικού Δημοκρατικού Κόμματος. Πόση αλήθεια μπορεί να υπάρχει σ’ αυτό το σενάριο, ίσως ούτε ο ίδιος ο Κλίντον να μη το γνωρίζει. Η ίδια πάντως, ξέρει. Ή το άλλο, κάπως παλιότερο, αλλά που συχνά επικαιροποιείται, ανάλογα με τον «άνεμο», με τις υπόγειες σχέσεις της οικογένειας Αγγελόπουλου με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η δεύτερη βέβαια, ήταν προφανής και απευθείας «κατακέφαλος» στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Ιδίως στους κατά καιρούς κυβερνώντες. Για τις ευθύνες τους για το πού οδήγησαν τελικά σήμερα την Ελλάδα. Για το ότι αγνόησαν τα μηνύματα που τους έστελναν διεθνείς ακαδημαϊκοί και ερευνητές από πολύ νωρίς. Για το ότι άφησαν αναξιοποίητο το κεφάλαιο της επιτυχίας των Ολυμπιακών Αγώνων. Την παρακαταθήκη τους να ρημάζει στις ψυχές των Ελλήνων, το ίδιο με τις πολλές έρημες πια ολυμπιακές εγκαταστάσεις.
Κοινή αίσθηση
Το σημαντικό αυτή τη φορά θεωρούν κάποιοι το γεγονός ότι αυτή η οπτική της κ. Αγγελοπούλου για τα πράγματα αγγίζει τη συνείδηση του μέσου Έλληνα. Στο μυαλό όλων είναι, πώς αφού καταφέραμε να διοργανώσουμε τέτοιους Ολυμπιακούς Αγώνες, γνωρίζοντας παγκόσμια αναγνώριση, αμέσως μετά «πέσαμε στο λάκκο με τα φίδια». Και γιατί να μην μπορούμε να πετύχουμε ξανά; Ποιοι θέλουν να μας κρατάνε καθηλωμένους στη φτώχεια, τη μιζέρια και την απαξίωση;
Εδώ που τα λέμε, κάτι τέτοιο δεν ισχυρίζεται και ο Σαμαράς μα το περίφημο πια Greek Success Story; Μόνο που ο λαός όσο αντιλαμβάνεται την Γ. Αγγελοπούλου περισσότερο ως μια celebrity και λιγότερο ως μια πετυχημένη γυναίκα – δημόσια προσωπικότητα, άλλο τόσο θεωρεί τον νυν πρωθυπουργό μέρος του συστήματος που έφερε τη χρεοκοπία. Της χώρας και της δικής του. Με λιγότερη ευθύνη από άλλους, π.χ. ΓΑΠ, Καραμανλής, Σημίτη, αλλά μέρος της. Γι’ αυτό και δυσκολεύεται να τον πιστέψει. Χώρια που βλέπει ότι το G.S.S. αφορά πρώτα τους αριθμούς. Ενώ τα λόγια της Αγγελοπούλου μπορεί να μοιάζουν με ηθικοπλαστικό κήρυγμα και ευχολόγιο, αλλά τουλάχιστον μιλάνε για τους ανθρώπους. Και βασίζονται σε γεγονότα, σε ένα πραγματικό Greek Success Story, που όμως έγινε πολύ εύκολα κομμάτια και θρύψαλα.
Η (ένοχη) σιωπή των πολιτικών
Η πολιτική και οι μεγάλες αποφάσεις, ακόμα κι αυτές που κρίνουν πολλά, το μέλλον ίσως μιας χώρας, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μικρές καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες. Ο μύθος που συνήθως τις συνοδεύει δεν είναι τίποτα παραπάνω από την ανάγκη να ξεχωρίσει τους μύθους από τα γήινα. Αυτό το μύθο αποκαθηλώνει για πολλούς από τους κορυφαίους σύγχρονους πολιτικούς, με το βιβλίο της η Γ. Αγγελοπούλου και αυτό δεν θα της το συγχωρήσουν ποτέ.
Περιγράφοντας π.χ. την απέχθεια του Κ. Καραμανλή για το ίδιο το αξίωμά του, αφού δήλωνε παρόντων τρίτων ως την πιο ευτυχισμένη στιγμή τη ζωής του την ώρα που θα φύγει από το Μαξίμου. Ή το ότι ο Ν. Χριστοδουλάκης «δούλευε ψιλό γαζί» κι αυτήν και τον πρωθυπουργό του Κ. Σημίτη, μπροστά στα μάτια τους. Ή για την αντιπάθεια της Ντόρας στο πρόσωπο της από τον καιρό που ήταν βουλευτίνα της ΝΔ επί Μητσοτάκη. Ή για την άρνηση του Πάγκαλου να τη συνοδεύσει στο Σίδνει προκειμένου να πείσουν την ΔΟΕ ότι η διοργάνωση της Αθήνας δεν κινδυνεύει. Ή την ιδέα του Βενιζέλου να ξεκινήσει η λαμπαδηδρομία των Αγών επί ελληνικού εδάφους πριν τις εκλογές, για να συνδεθεί με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Όλα αυτά βέβαια γίνονται «ανάρπαστα» σε ένα λαό διψασμένο για «πολιτικό αίμα», της καταλογίζουν οι επικριτές της. Αποκαλύπτουν όμως πράγματα, που τουλάχιστον χρειάζονται αντίκρουση. Και εντύπωση εδώ προκαλεί, ότι από την πλευρά των «θιγόμενων» πολιτικών τηρείται «σιγή ιχθύος». Ο λαός μας, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ταυτίζει τη σιωπή με την ενοχή.
«Ανάρπαστα» βέβαια γίνονται και τα όσα καταμαρτυρεί στους κατασκευαστές και τους μεγαλοεργολάβους των έργων για τους Αγώνες. Όσο αλήθεια είναι, ότι χωρίς Ολυμπιακούς Αγώνες ούτε μετρό, ούτε Αττική Οδός, ούτε γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου κλπ θα είχαν γίνει, αλλά η Ελλάδα θα είχε και πάλι χρεοκοπήσει, άλλο τόσο οι πολίτες ζητούν απαντήσεις για την οικονομική αλήθεια της διοργάνωσης. Τα περί υποτιμολογήσεων, απευθείας αναθέσεων και τα συναφή του project των Αγώνων είναι κοινό μυστικό. Μετά βέβαια, ας μη ψάχνει και η ίδια η Γ. Αγγελοπούλου και πολλά μυστικά σενάρια, γιατί το κυρίαρχο επιχειρηματικό και μιντιακό σύστημα στην Ελλάδα βάλλει εναντίον της με την παραμικρή αφορμή. Είναι φανερό, ότι κάποιοι δεν τη θέλουν. Το γιατί, το ξέρουν οι ίδιοι και αυτή.
Στο θόρυβο εξάλλου που έχει ξεσηκωθεί για το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων, η Γ. Αγγελοπούλου δίνει τη δική της εκδοχή, υπό τη μορφή επιταγής 123,5 εκατ. ευρώ που επέστρεψε η Οργανωτική Επιτροπή στα κρατικά ταμεία. Ο καχύποπτος Άδωνις πρέπει να το λάβει υπόψη του, αν αρκεί για να καλύψει τις απαντήσεις που ψάχνει στην πολυδιαφημισμένη έρευνά του.

Διαβάστε τη συνέχεια στην “PRESS” που κυκλοφορεί το Σάββατο